Mijn blog met die gekke naam

Het klinkt misschien gek, maar ook een blog kun je missen. En ik miste mijn Blog au Lait. Mijn blog met die gekke naam, ooit bedacht met een vriendin: een blog lees je met koffie verkeerd. Enfin, Blog au Lait was geboren. En nu hoort het bij me. Dit blog en die gekke naam.

Mijn blog en ik zijn een jaar geleden uit elkaar gegaan. Het moest een permanente break worden. Ik was de weg kwijt in al het ‘moeten’ en vond het bloggen net die druppel. Het was goed voor me. In een jaar tijd kun je een hoop soul searchen en wat heb ik dat veel gedaan! Zoveel zelfs dat we onze droom hebben gerealiseerd. Want ook manlief was toe aan wat nieuws. En zo hebben we ons huis verkocht en een nieuw huis gekocht. Dit heeft ons van ongeveer maart 2018 tot september 2018 bezig gehouden.

Soul searching

Het soul searchen ging gepaard met het ontkoppelen van een aantal dingen. Dat ging onbewust overigens. De aandacht ligt dan niet zozeer op het uiterlijk (alles en iedereen om je heen) maar op het innerlijk (je eigen ik). Dat is een tijdje prima. Soms is dat gewoon broodnodig. Ben je daar doorheen, dan zie je, met een helder blik, de rest ook weer. Ik zag mijn huis weer. Een ander huis dus, ons nieuwe huis. Ik zag de kids weer. Ja hallo, die zag ik uiteraard daarvoor ook wel hoor, maar nu weer met full focus. Maak je geen zorgen, het ontbreekt ze aan niets.

Ontkoppelen

Een verhuizing is ook een ontkoppeling. Eentje die je heel bewust meemaakt. Want alles, ALLES, wordt uit zijn vertrouwde omgeving gehaald en in een nieuwe omgeving teruggezet. En dan ineens lijken alle vertrouwde spullen ook nieuw. Niks is meer zoals je het gewend bent. Helemaal niks. En er zijn dagen dat ik het oude huis vreselijk mis. Het huis waar onze kids zijn geboren. Niet letterlijk, maar vanaf dag 1 woonden ze in dat huis. Ze leerden er kruipen, lopen, praten. Om het huis en in de buurt leerden ze fietsen. We zijn er getrouwd, ik kreeg er mijn weeën. Eigenlijk zo ongeveer het belangrijkste deel van mijn leven heeft zich in dat huis ontwikkeld. Tja, en zeg dat dan maar gedag.

Bijna burn-out

Dit alles heeft bij mij geresulteerd in een bijna burn-out. Geestelijk, maar ook fysiek. Ik bereikte een dieptepunt en zag alles in grijstinten. Waar was ik gebleven? Wonder boven wonder heeft de kerstvakantie mij gered. Ik ben daar zo sterk uitgekomen! En daardoor miste ik ook een deel van mijn oude ik: het bloggen over thuis, de gebruikelijke koetjes en kalfjes. En wat deed ik altijd op mijn trouwe blog? Juist, bloggen over thuis, de kids, mijn zorgen, mijn plezier. Want ik ben zoveel meer dan mijn werk. Ik houd van lekker koken, leuke dingen doen met de kids, naar buiten gaan, lezen. En schrijven! Maar over dat laatste blog ik op Mevrouw Tekst.

Mijn huiselijke ik

En nu ik mijn werk weer op de rails heb, mijn schrijven lekker loopt en ik (bijna) over die hele verhuizing heen ben gekomen, wil ik weer mijn huiselijke ik terughalen. Die huiselijke ik die ik was en ook echt nog wel ben. Want ook dit huis heeft liefde nodig. Nieuwe herinneringen moeten gemaakt worden. De kids zijn dan wel wat groter geworden, ze verlaten het nest nog lang niet (en als ik het nieuws mag geloven bedoel ik ook echt nog laaaaaang niet) en dus vullen we dit nieuwe huis ook met dierbare herinneringen. En daar mag ook best over geblogd worden.

Moestuin

Om maar meteen van wal te steken, ironisch genoeg over iets wat buiten ons huis afspeelt. Maar dan wel weer in de nieuwe buurt. Dat telt. We hebben een moestuin! In ons oude huis hadden we een geweldige tuin. Manlief heeft deze prachtig en eigenhandig gebouwd en opgebouwd. Wat begon als een ravage eindigde in een paradijs. En ik mis dat paradijs iedere dag. Want zelfs in de herfst was het er goed toeven. Nu hebben we in dit nieuwe huis ook een tuin en ook daar zullen we ons eigen paradijs van maken. Geen zorgen. Maar voor nu is het een grafstenen tuin. Sinds mijn schoonzus de grijze leistenen tegels als grafstenen heeft bestempeld en er toevallig nogal wat Romeinen in de buurt hebben gewoond vele eeuwen geleden, kan ik niet anders dan mijn tuin beschouwen als een ‘graftuin’. Wij houden van groen, lavendelstruiken, bloemen, bomen. En deze tuin heeft niets. Een rozenstruik en dat is het. En een gigantische schuur in de meest bizarre kleurensamenstelling. Hoe het ook zij, we kregen de kans om in het park achter ons huis een moestuin te huren. 150 vierkante meter aan grond, voor een schappelijk prijsje. Het ligt in een besloten tuinencomplex. Er is een kantine (zo eentje die je in de Country Living tegen kan komen), een speeltuin (schuin tegenover onze tuin) en leuke mensen die net als wij, eigen groenten willen verbouwen.

Nu zitten we niet om werk verlegen hoor. Het huis is nog lang niet af, ik ben net een schrijfopleiding gestart en we hebben allebei onze baan, ohja en nog twee kids :-). Maar die tuin is een zaligheid. Een beetje country living in de stad. Manlief houdt van tuinieren en ik ben graag buiten. Ik kan hier aardig wat blogjes mee vullen, denk ik!

Ik zou nog uren door kunnen schrijven over ons ‘nieuwe’ oude leven in het nieuwe huis, maar laat ik het hierbij houden. Voor nu besluit ik om Blog au Lait weer wat vaker te bezoeken en te voorzien van huiselijke praatjes. Gewoon, omdat ik het leuk vind. En, misschien ook, omdat jij het leuk vindt!

Advertenties

2 gedachten over “Mijn blog met die gekke naam

Voeg uw reactie toe

  1. Jeetje Jessica, wat zit je toch heerlijk in elkaar 🤗.

    Zo fijn om herkenning te lezen en je raakt best wat punten waar ik ook wat mee zou “moeten”.

    Leuk!

    Like

Laat een reactie achter op Jessica Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: