Werkende moeder 3: Een slechte dag

Voor het eerst sinds tijden zit ik weer op een kantoor. Eigenlijk werk ik altijd vanuit huis. Maar deze opdrachtgever heeft speciaal voor mij een werkruimte vrijgemaakt in zijn hippe kantoor aan het water. Het kostte me moeite om er te komen en het überhaupt te vinden. Het idee om niet thuis te werken is ook iets waar ik even aan moet wennen. In het gebouw kan ik niets vinden, de koffie is niet lekker, de wc zit helemaal aan het andere eind van de gang in een andere vleugel. Mijn kamertje is klein, maar wel heel knus. Het is de ‘flex-kamer’. En de reden dat mijn opdrachtgever mij hier wil hebben is simpel: er wordt veel vergaderd, er worden snel besluiten genomen en ik moet dan ‘binnen handbereik’ zijn. Het is een vreemde opdracht, maar betaalt vreselijk goed en het is ook nog eens een bekende van Simon. Ik pas me maar even aan.

Nog een week te gaan en dan ben ik klaar. Tenminste, dat is de verwachting. De briefings waren helder, de teksten vliegen op papier en de feedback is positief. We zitten in een goede flow. Maar nu is dag vijf aangebroken en ik baal. Ik baal verschrikkelijk. Simon moest vanochtend al om half zeven bij een klant zijn, half zeven! Fiene was totaal niet in haar hum. Niets was goed, ze huilde om alles. Ik was erg geirriteerd omdat ik me heel erg bewust was van deze dag vijf. Dag vijf is de dag dat ik mijn compleet bijgewerkte en afgewerkte voorstel op tafel moet leggen voor vijf uur. Simon is pas tegen achten thuis dus ik moet Fiene ook weer halen. Sjaak de oppas haalt gelukkig Julian op. Dat helpt een beetje. Maar ook Julian had zijn bui niet. Nog voor het ontbijt plaste hij twee keer in zijn broek. Hij wilde niet eten en per se tekenen op het moment dat we moesten vertrekken.

Eenmaal in de auto op weg naar kantoor, of nou ja, mijn tijdelijke kantoor, kon ik wel huilen. Ik klemde mijn handen om het stuur om maar niet in tranen uit te barsten. Fiene kon ik nog redelijk rustig in het klaslokaal afleveren. Ik kreeg een dikke knuffel, ze veegde haar laatste tranen weg en zei sorry voor haar bui in de ochtend. Julian daarentegen kwam maar niet over zijn frustraties heen. Dat hij niet mocht tekenen om kwart over acht kon hij niet verwerken. Het zat hem te hoog. Dus bij het gedag zeggen kreeg ik geen knuffel. Nee, ik kreeg een duw, een snauw en ik mocht geen kusje geven. ‘Mama moet weg.’

Een geforceerde kus hielp ook niet en uiteindelijk stond het kleine mannetje huilend achter de glazen deur. Alsof ik hem daar voor altijd zou achterlaten. Het was heel dramatisch en vreselijk goed geacteerd van Julian. Zo goed dat ik mijn gedachten niet op orde kan krijgen op werk. Telkens wanneer ik een letter op papier wil zetten bedenk ik me iets op het thuisfront: de ramen moet ik dit weekend lappen, wat zullen we nou eten vanavond en heb ik wel tijd om boodschappen te doen, maar ik moet wel want ik heb geen eten in huis, maar ik heb geen tijd om boodschappen te doen. Heeft Simon de tandarts wel gebeld? Wanneer is dat voortgangsgesprek ook alweer van Julian?

Mijn voorstel krijg ik maar niet bijgewerkt. Dan staar ik weer uit het grote raam naar de voorbij varende vrachtschepen. Wat vieze koffie drinken, een praatje maken met een werknemer, weer mijn to do-lijstje bijwerken. Het moet allemaal gebeuren maar voegt niets toe aan wat ik werkelijk moet doen. De knoop in mijn maag draait zich steeds vaster en de onrust komt ongeveer mijn oren uit. Is Julian nu wel ok? Zal ik even bellen? Arme Julian, zo van slag omdat Simon er niet was vanochtend. Of hij voelde mijn stress aan, dat kan ook. En dan ben ik ook nog aan het snauwen, misschien moet ik hem vanavond maar even een hele dikke knuffel geven en gewoon frietjes halen met ze. Goed, dat doe ik.

Tegen half zes is mijn voorstel wel af. Vraag me niet hoe ik het voor mekaar kreeg, maar het is af. Helemaal tevreden ben ik niet, maar Ben, mijn opdrachtgever, kijkt heel content. Hij knikt terwijl hij het op zijn iPad snel doorneemt. We staan in de gang en ik voel de tijd letterlijk voorbij tikken. Als ik over vijf minuten niet in de auto zit sta ik straks voor een gesloten school. Ben leest en leest en scrolt en scrolt.

‘Prima! Ik ga het bespreken morgenochtend. Morgenmiddag bel ik je.’

Ik knik, zeg gedag en vlieg ongeveer naar de auto.

Thuis zit Sjaak met Julian tv te kijken. Het kleine mannetje ziet er moe uit. Fiene gaat naast haar broertje zitten. Ik ben geneigd om naast ze te gaan zitten maar ik doe het niet.

‘Zullen we frietjes halen? Sjaak, eet je mee?’

Sjaak knikt. ‘Graag. Zal ik anders hier blijven met ze?’

Sjaak leest mijn gedachte.

Ik trek mijn jas weer aan en loop richting de snackbar, een zeldzame gebeurtenis. Het begint te miezeren zodra ik met een tas vol vette hap de snackbar uitloop. Ik vind het allemaal een mistroostige bedoeling. Maar deze dag heeft er om gevraagd. En de gedachte van een simpel frietje met een groot glas wijn op de bank, de kids die een filmpje kijken en Sjaak die ze gezelschap houdt maakt een hoop goed. Morgen wordt vast beter.


Werkende mama is een korte serie van vier verhalen over een moeder met twee kids: Fiene en Julian. Ze werkt freelance vanuit huis en haar man Simon heeft een drukke baan met lange dagen. Het is de eeuwige balans-dans met korte weekenden en een hoop geregel. Ieder verhaal beschrijft een dag.


 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s