Werkende mama 2: Flying Solo

Onze weekenden zijn altijd of heel rustig of heel druk. Het is een hele dag thuis of een hele dag op pad. Er zit niets tussenin. Dit weekend is geen uitzondering en valt dit keer in de categorie heel rustig. Dat is maar goed ook want Simon is er niet. Ongeveer drie keer per jaar is hij een weekend weg voor zijn werk. Nouja, ok. Dat wordt een weekend ‘solo parenting’ of flying solo, zoals mijn vader zou zeggen. Het is niet de eerste keer en ook zeker niet de laatste. Ik weet wat me ongeveer te wachten staat en ik weet dat ik al mijn wensen en to do’s moet loslaten. En dan maar hopen dat de kids in een redelijk ontspannen toestand verkeren.

Vrijdagavond vertrekt hij, precies rond etenstijd. Ik kan hem niet brengen en als ik de kinderen heb opgehaald uit school en van de opvang is Simon net weg. Het is meteen stil in huis. Niet dat Simon zoveel lawaai maakt, verre van. Maar het voelt meteen anders. Fiene is doodop en heeft haar moeheid van een week opgespaard. Zodra ze haar jas en tas in de gang heeft gegooid rent ze naar boven, ploft op ons bed en zet de tv aan. Julian is wat gezelliger en wil me helpen met koken. Het is vrijdagavond en ik maak het mezelf gemakkelijk. Het thema van dit weekend overigens. We eten vis uit de oven, frietjes en worteltjes. Julian mag de wortels wassen en de vis bestrooien met boter en kruiden.

Terwijl het eten in de oven staat, doe ik bij Julian alvast zijn pyjama aan en ga ik naar Fiene om hetzelfde te doen. Een kleine veertig minuten later zitten we aan tafel, alledrie met rode wangen van moeheid en van de kachel die voor het eerst weer aan staat. Buiten miezert het en ik voel de kou via de kiertjes van ons oude huis naar binnen waaien. Simon moet echt eens die kiertjes aanpakken.

Het is acht uur wanneer ik op de bank plof met een heel groot glas wijn. Eigenlijk heb ik daar spijt van want ik weet dat ik na één aflevering Death in Paradise al lig te knikkebollen op de bank. En inderdaad, na precies één aflevering strompel ik richting bed. Daar liggen Fiene en Julian heerlijk te snurken. Eén van de weinige voordelen van Simons afwezigheid.

Uiteraard springt de jeugd om half zeven al op mijn bed. Mamaaaaa het is ochtend!!!!! En om zeven uur zit ik tussen de lego, barbiepoppen en treinbanen op de grond. Met de ene hand ben ik Ken en met de andere hand bestuur ik een houten treinwagonnetje.Terwijl ik daar zit, zie ik heel goed de chocoladevlokken en broodkruimels op de vloer liggen. En vanaf dat moment is het gedaan met rustig zitten. De hele dag is een aaneenschakeling van activiteiten: stofzuigen, badderen, eten maken en eten, boekjes lezen, torens bouwen, huiswerk begeleiden, poetsen, naar de speeltuin, boodschappen doen, weer eten maken en eten, stofzuigen, meer lego kastelen bouwen, koken en eten. Met een zucht en weer een glas wijn plof ik op de bank. Het vrolijke grut ligt in bed. Het was een drukke maar eigenlijk heel gezellige dag. We waren een team, Fiene, Julian en ik. Er waren geen meltdowns, geen drama’s en ik merk dat ik ondanks de moeheid geniet van het even ‘alleen zijn’. Getrouwd zijn en vadertje en moedertje spelen is fijn, heel fijn, maar weten dat je het ook alleen kunt is ook heel fijn.

De zondagochtend lijkt op geen enkele manier op de zaterdagochtend. Julian heeft de hele nacht lopen spoken en draaien in bed en is alweer om zes uur wakker. Fiene slaapt gelukkig nog. Met zware brandende ogen sta ik op en maak thee voor mezelf en een sapje voor Julian. Hij vindt dit wel een goed moment voor een goed gesprek.

‘Mama, waar is papa?’

‘Papa is even op reis voor zijn werk lieverd.’

‘Ik mis papa.’

‘Ik ook lieverd. Maar we gaan vandaag even sporten en boodschapjes doen. En we kunnen knutselen, cakejes bakken..? Klinkt dat leuk?’

Julian knikt.

‘Wil je even wat tv kijken in mama’s bed?’

Nog voor hij heeft geantwoord zet ik de tv aan en Dora neemt Julian mee op avontuur. Dat is mooi want dan drink ik even rustig mijn thee.

Fiene slaapt om half acht nog steeds. Ik kijk eventjes bij haar maar ze is echt in diepe slaap. Julian zit in zijn pyjama tussen de knuffels in zijn kamer te spelen. Prima, als vandaag zo gaat ben ik een hele blije moeder.

Wanneer Fiene om acht uur wakker wordt  komt ze naast me aan de keukentafel zitten. Ik was net begonnen met mijn administratie. Haar slaperige hoofdje leunt op mijn schouder.

‘Hoi mam.’

‘Dag snoes. Lekker geslapen?’

‘Mja, ik ben nog steeds moe. Wat gaan we doen vandaag? Waar is papa?’

Ik houd min of meer dezelfde monoloog die ik twee uur geleden hield voor Julian.

‘Ik wil cakejes bakken!’

Ik knik, klap met een zucht mijn laptop dicht en loop naar de voorraadkast. Lichte irritatie borrelt omhoog. Maar ook mijn verstand staat op. Ja, ik had graag even aan mijn administratie gezeten. Ja ik had graag even gewoon rust gehad. En was Simon er maar. Die is beter met de ochtenden dan ik. Maar Fiene kan het niet weten. En cakejes bakken om acht uur betekent ook cakejes eten om negen uur. Lekker met koffie erbij.

En misschien moet ik dat sporten vandaag maar even laten zitten. Oh en weet je wat? Het regent toch buiten, een filmmarathon klinkt ook best leuk. Zit het woord marathon in….ook een vorm van sport, toch?

Ik grinnik en loop met een pak cakebeslag en versiersels naar de keuken. Fiene heeft haar schort al aan en Julian zit inmiddels aan tafel te spelen met wat plastic bekers.

Wanneer de cakejes in de oven zitten word ik overvallen door een soort gevoel van onrust. Moet ik niet met ze naar het museum ofzo? Of toch even naar het park, ook al regent het heel hard buiten. Ik betrap me hier iedere keer op. En die onrust slaat over op Julian en Fiene en laat de hel dan maar openbreken. Ik wil het voor zijn en zucht diep. Niet vandaag. Ik kan dit tij nog keren, denk ik bij mezelf.

‘Wie wil er een hut bouwen?!’ roep ik recalcitrant door de woonkamer. Als Simon thuis was geweest had hij me verbaasd aan gekeken en me keihard uitgelachen.

Ik! Ik! Ik! Ik! roepen de boeven in koor.

En er worden meerdere hutten gebouwd. De hele woonkamer is een grote hut geworden. Mijn angst voor troep schiet ongeveer door het plafond maar dat is ook precies waar die lekker moet blijven. Ik zit in een van de hutten en lees wel zes boeken voor. We kijken een filmpje op de iPad en eten cakejes in de tent. Overal kruimels. We zijn rond twee uur nog steeds niet gedoucht en wanneer Simon tegen zessen door de voordeur komt, sta ik in badjas met een kapsel als een vogelnest achter de pannen. De kids zitten in hun hutten en dit is met stip een van de beste dagen die ik ooit heb gehad met de kids. Ik voel me ontzettend relaxed en eigenlijk ook een beetje trots.

‘Hallo..?’ hoor ik Simon een beetje beteuterd vanuit de woonkamer.

Vanuit de tenten wordt er hard Papa! geroepen en de twee stinkende boefjes vliegen Simon om de hals. Wanneer hij de keuken inloopt en de kids met hun vliegveld-cadeautjes spelen treft hij mij aan in een staat waarin hij mij maar zelden meemaakt.

‘Zo, was het een eh…fijn weekend?’

‘Ja!’ zeg ik bijna iets te enthousiast.

‘Het was een prima weekend! Cakeje?’


Werkende mama is een korte serie van vier verhalen over een moeder met twee kids: Fiene en Julian. Ze werkt freelance vanuit huis en haar man Simon heeft een drukke baan met lange dagen. Het is de eeuwige balans-dans met korte weekenden en een hoop geregel. Ieder verhaal beschrijft een dag.


 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s