Weer thuis en meteen aan de bak!

En we zijn weer terug! Alweer vier dagen trouwens. De tijd vliegt en voor mijn gevoel zijn we alweer ‘in full swing’. Vakantie met de kids voelt toch altijd net wat anders dan vakantie zonder kids hé? Vooral nu, nu manlief weer aan het werk is en ik nog een week thuis ben met J&J. Hoe heerlijk en gezellig het ook is en ik ze echt letterlijk voor mijn ogen zie groeien en dingen ontdek die ik in een werkweek allemaal mis, het is vermoeiend! Want waar normaal gesproken een juf of oppas het werk doet door de weeks: snotneuzen vegen, opletten dat ze in leven blijven en zich gedragen, is het nu aan mij om negen uur per dag, vijf dagen lang alle touwtjes in handen te nemen en te houden! En hoe ouder ze worden, des te meer ze eisen, vragen en verwachten. Als werkende mama zit dat gewoon even niet meer in mijn systeem. Maar eigenlijk, toen ik niet werkte vond ik het ook al best zwaar! Ach who am i kidding, het moederschap is gewoon zwaar. Zo, punt uit.

Morgins

Afgelopen week zaten we in Morgins, Zwitserland. Het is een plek waar ik van kleins af aan al kom, ik denk inmiddels dus al zo’n dertig jaar. Wel met tussenpozen en vakanties naar andere landen, maar al met al ken ik er aardig de weg en voelt het er als thuis. Het is een skidorp in de Zwitserse Alpen. Tijdens het skiseizoen kun je er je kont niet keren, in de zomer vind je er praktisch niemand. Heerlijk. Perfect wanneer je echt even tot rust wilt komen, wilt wandelen in de bossen en de bergen en toe bent aan wat schone lucht. Voor de kids is het er ook goed toeven, het dorp heeft een speeltuin, er zijn bossen te bewandelen en er is genoeg te zien. Het eten is er altijd goed, de wijn is zalig, de mensen vriendelijk en ja, de portemonnee is een stuk leger bij thuiskomst. Maar dat heb ik er graag voor over. Het was een week met niet al te best weer. Het is er altijd maar afwachten of het een mooie dag wordt. In de bergen weet je het maar nooit. Het heeft aardig wat geregend en op sommige momenten was het best fris. Maar dat mocht de pret niet drukken en iedere dag hebben we ons prima vermaakt met bergwandelingen, een bezoek aan een Thermenbad, dorpjes bezoeken etc. De laatste dag brak de zon door en hebben we de ‘kust’ van het meer van Genève bezocht bij Montreux en Vevey. Mijn jeugdherinneringen worden de herinneringen van onze kids en dat vind ik een heel mooi idee.

‘Ontstressen’

Normaal gesproken gaan we twee weken op vakantie. De eerste week schudt je alle stress van je af en in de tweede week begint het echte grote ontspannen. Nu waren we een week thuis en daarna zijn we dus voor een week naar Morgins gegaan. De eerste week van de vakantie werd ik twee dagen lang letterlijk ziek van ‘ontstressen’ omdat er thuis nog heel veel klusjes lagen te wachten. Daarna heb ik de koffers ingepakt en onderweg bij aankomst in het hotel in Frankrijk kreeg ik het vakantiegevoel. Manlief had precies hetzelfde. Alleen hij heeft welgeteld één uur nodig om een beetje bij te komen en vervolgens is hij helemaal relaxed. Hij laat bijna meteen alles los om te genieten. Bij mij duurt het altijd iets langer. Maar omdat we de stress thuis hadden gelaten konden we meteen genieten zodra we wegreden richting de grens. En dat maakt dat één week in het buitenland echt prima te doen is. Ik genoot van iedere seconde. Normaal gesproken maak ik er een big deal van en ben ik er veel te veel mee bezig dat ik moet genieten (omdat ik dan te druk ben met ontstressen). Nu genoot ik. Niets moest en daardoor heb ik iedere seconde gekoesterd. Laat ik dat ook eens thuis proberen!

Lastig besluit

Maar eenmaal thuis en manlief weer op de fiets sprong naar zijn werk, werd ik overmand door een leeg gevoel. Niet alleen omdat manlief ineens weg was, maar ook omdat de kids ineens alles anders zien dan bijvoorbeeld in de meivakantie. Zo makkelijk als die laatste vakantieweek ging, zo lastig verliep het deze week. En dat lag misschien ook wel een beetje aan mij. Ik ben blijkbaar nog niet helemaal ontstresst van alle werkhectiek en levenshectiek. Ik heb het in Morgins op ‘mute’ kunnen zetten, hier thuis lijken alle mogelijke verplichtingen en vooruitzichten mij alweer volledig in hun greep te hebben. Ik kan het niet van mij af zetten. Daarom heb ik een moeilijke beslissing genomen: ik stop (voorlopig) met bloggen. Ik doe het met pijn in mijn hart, maar ik heb simpelweg geen tijd meer. Het waren een paar prachtige blogjaren 🙂 waarbij ik met heel veel plezier heb geblogd. Van veel mede-mama’s heb ik ontzettend veel mooie reacties gekregen op sommige blogs die ik schreef en dat heeft er voor gezorgd dat ik me niet alleen voelde in deze achtbaan die Moederschap heet. Het heeft me ook gesteund in mijn schrijfwerk, waarvan ik zelf niet vaak genoeg overtuigd ben. Maar een mens kan niet alles tegelijk en er is een tijd en een plek voor alles. Nu is het de tijd voor de kids, mijn werk en wat losse projecten waar ik mee bezig ben. Ik verdwijn niet helemaal van de online radar. Op mijn Instagram-pagina ben ik nog steeds actief en dat blijf ik! En wie weet kom ik hier terug in een ander format of met nieuwe blogs. Maar voorlopig in ieder geval niet!

Dus voor nu: Toedeloe, dank en see you on the other side!

x Jessica

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s