Cup meloen: waarom borstvoeding niet bij mij paste

Eigenlijk heb ik nooit gesproken over borstvoeding. Ik vond het iets heel raars, persoonlijks en ik had er geen goede ervaring mee. Nu jaren later lees ik er online heel veel over. En nu durf ik het te lezen. Nu hoef ik er zelf niets meer mee. Pas nu kan ik reflecteren.

Lang leve het consultatiebureau…of niet

Toen Juliette werd geboren werd ze meteen ‘aangelegd’. De term alleen al. Het voelde vreselijk lief maar tegelijkertijd vreselijk moeilijk. Mijn kersverse baby was ook nog permanent ingesteld op standje ‘geen geduld’ en na tien dagen gaf ik het op. Ongeveer drie weken later, sjorde ik mezelf met mijn vermoeide lijf en pijnlijke opgezwollen borsten richting het consultatiebureau. Dit was ons eerste echte bezoek en ik keek er naar uit. Juliette was erg tevreden met flesvoeding en deed het hartstikke goed. De arts bekeek haar, adoreerde haar en constateerde inderdaad dat het goed ging. ‘Dat komt natuurlijk door de borstvoeding, hè?’, glimlachte ze naar me en keek ondertussen naar mijn gigantische boezem. Ze had een samenzweerderig blik in haar ogen. Ik, zo bleu als ik was wat betreft het moederschap, stelde haar meteen teleur:  ‘Nee, daar ben ik na 10 dagen mee gestopt. Veel te veel ellende, het lukte niet en ik werd er niet gelukkig van.’

Haar blik veranderde van samenzweerderig en lief naar verbaasd en hels. En met vuur in haar ogen en duidelijk een geslepen mes als hart op de tong, zei ze: ‘ Ja maar borstvoeding is echt veel beter hoor. Je kunt het gewoon weer opstarten en ik adviseer je dat echt te doen!’ Omdat ik echt geen idee had wat ik daar op moest zeggen, knikte ik ja en amen en liep met tranen in mijn ogen weg. Alsof het al niet moeilijk genoeg is om een baby te krijgen en om te gaan met alle bijbehorende ellende en dat constante gevoel van alles fout doen en de hele tijd te worden geconfronteerd met van alles waar je door niets of niemand voor bent gewaarschuwd, kreeg ik nu ook nog op mijn donder van iemand van wie ik zweerde dat het mijn bron van hulp zou zijn. Niets bleek minder waar. Ik was te verbaasd om te huilen toen ik thuiskwam. Kwaad was ik wel. Zo ontzettend kwaad. Ik veranderde van een onzekere mama in een mama die nog nooit zo zeker was geweest van zichzelf. Want die ellende die ik had meegemaakt met borstvoeding geven, dat wilde ik nooit meer. Echt nooit meer. 

Cup meloen

Juliette was een HELE ongeduldige drinker. Ik vond het zelf maar vreemd zo’n baby aan mijn borst, ze deden al pijn genoeg en waren gegroeid tot cup meloen. Iets waar niemand me voor had gewaarschuwd. Het hele aanlegproces was dramatisch, er zaten allerlei handen aan mijn borsten: twee kraamverzorgsters en verschillende verloskundigen. Ze waren er allemaal om te helpen maar hoe meer handen mijn melktoevoer probeerden te stimuleren hoe onzekerder ik werd. Ik was hier gewoon niet op voorbereid. Met behulp van een pomp en een hoop gekolf kwam het nog te langzaam op  gang. Iedere seconde stond in teken van mijn melkproductie op gang brengen en soms vergat ik waar ik het allemaal voor deed. Ik schaamde me voor mezelf. Want natuurlijk, hoe slechter het met jou gaat, hoe meer succesverhalen je leest over borstvoeding. Ik zakte in een diepe put, had een goed gesprek met Rob en mijn kraamverzorgster en uiteindelijk besloot ik de strijdbijl met mijn meloenen te begraven. Ik gaf het op. Dit was niets voor mij. Niet nu, met mijn eerste kindje. En nog geen minuut later had ik weer plezier in het uitvoeren van de rol van kersverse mama. Ik zag Juliette weer als die lieve baby die ze was. Ik wilde haar niet associëren met verdriet en ik wilde ook niet onze eerste dagen samen als een mislukking beschouwen. 

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Bij Joshua begon het precies hetzelfde en iedere haar op mijn hoofd vroeg zich af waarom ik er weer aan begonnen was, de borstvoeding dan, niet de baby natuurlijk. Ik zette me over mijn trots heen en nam een lactatiedeskundige in de arm. En een hele goeie. Wel een beetje een vreemde….zo eentje die veel te enthousiast alles voordoet waardoor je taferelen krijgt waarbij je goed zou moeten opletten maar eigenlijk heel hard wilt lachen. Maar je kunt zeggen van haar wat je wilt, ze heeft mij en Josh goed geholpen en dankzij haar werd borstvoeding zowaar leuk en fijn en relaxed.

En toch gaf ik er na drie maanden de brui aan. Het was genoeg. Hoe fijn ik het ook vond, alles wat er bij kwam kijken vond ik niet fijn: kolven, je gegeneerd voelen in openbare ruimtes, de volle boezem…ik kon daar niet aan wennen. Het voelde niet als…mij. Me-time is met twee kids al beperkt tot een minimum, maar nu ging het tot -10. En er zijn heel veel moeders die doorzetten, ik was daar niet één van. Ik wilde die me-time en wat ik nog meer wilde was mijn lijf terug krijgen. Negen maanden lang werd het bewoond door een baby, ik vond het welletjes. Mijn meloenen waren van mij. 

Blije moeder, blij kind

Natuurlijk ben ik heel trots dat ik met Joshua heb doorgezet. En ik weet zeker dat ik met een volgend kindje misschien wel een stapje verder zou gaan. Want hoe meer ervaring en hoe ouder je wordt: je laat je niet zo snel gek meer maken. Maar ik weet ook dat wanneer iets mij niet gelukkig maakt, het niet bij me past en het dan ook niet mijn kindjes gelukkig maakt. Want een blije moeder is een blij kind. Dat gezegd hebbende vind ik dat iedere mama moet kiezen voor wat zij het beste vindt voor haarzelf en haar kind. En het moet ook eens afgelopen zijn met het veroordelen van elkaar. Want dat gebeurde toen en dat gebeurt nu nog steeds. En dat vind ik heel erg. Zit je in een restaurant te voeden, word je vies aangekeken. Loop je uit wanhoop met hongerige baby naar het toilet, word je weer vies aangekeken. Artsen van consultatiebureaus zijn blijkbaar nog steeds van de borstvoeding-gestapo en kies je voor jezelf, dan ben je egoïstisch. Doen we niet gewoon allemaal hetzelfde: onze kinderen in leven houden, het liefst nog gelukkig ook, en op de manier die het beste werkt voor ons en ons gezin? Er zijn duizenden boeken geschreven over moederschap en borstvoeding. Maar niet één is de handleiding. Niet één manier is de manier.

Door de jaren heen ben ik door schade en schande wijs geworden en twee dingen komen steeds weer terug: doe wat je gelukkig maakt. En laat je vooral niet gek maken. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s