Mijn mama-lijf, eerlijkheid en openheid

Al dagen loop ik met dit onderwerp in mijn hoofd. Ik wilde er zo graag iets over schrijven: mijn mama-lijf, eerlijkheid en openheid. Vanavond heb ik op Instagram het volgende gezet:

I feel so much love right now for a few Instagram-ladies. They opened my eyes and confirmed what I was feeling all along: a post-baby body should not be something to be ashamed about.
For such a long time i felt so sad because of the lumps and bumps. Desperately trying to cover everything up. I really wish I had the courage back then when I just had my babies, to feel more secure about myself. To trust my body and respect…..me. My insecurities took a lot of my fun and happiness. But I guess it is never too late and right now I feel freakin’ great about myself. I pushed out two kids and they are my everything. I’ll take those lumps and bumps anytime. I exercise whenever I have the time, I run after my kids, I eat what I like, I LOVE wine and chocolate and I love life. I focus on my kids, my work and my writing. I am happy and that is all that matters to me. My husband thinks I am beautiful, my kids don’t give a damn about how I look, all they see is their loving mummy and that is what counts.
So a big thank you to those lovely ladies @mrsgifletcher @mother_of_daughters@clemmie_telford who shared their #mombod and their thoughts on this subject. You are an inspiration, just like any mom really just doing their thing and doesn’t need the judging and pressure! *No swimsuit picture yet, simply because I forgot to take a picture on the beach yesterday (too busy running after the kids 🙄) but showing me, like this, is already a huge step! **And god I love instagram! Finally that community that actually communicates đź’•

Mijn lijf

Tot voor kort, sterker nog, tot amper twee dagen geleden, zat ik er behoorlijk mee: mijn lijf, mijn ik. Nee, ik pas weer die leuke broek van een paar jaar geleden niet. Godsamme, ik zie er niet uit in die bikini. In het pashokje van de Marks & Spencer met die fabulous verlichting: LUMPS en BUMPS. Vooral die vleiende schaduwen (NOT) maken het geheel werkelijk fotowaardig (NOT). En in dat pashokje wilde ik even heel hard gaan huilen en die prachtige jurk in de hoek smijten. Waar is die 25-jarige Jessica heen gelopen? Waar is ze gebleven? Er lijkt niks meer van over. Goed, een paar feitjes: 1) ik word niet snel bruin (lees: ik ben een bleekscheet), 2) vanaf mijn geboorte ben ik mollig en 3) ik ben altijd al onzeker geweest over mijzelf.

Maar feiten of geen feiten, ik schrok van mijzelf. En ik stond echt op het punt een flinke solo-scene te schoppen in dat pashokje. Maar ik deed het niet. Want wat zou het mij opleveren? Niets behalve een nog groter minderwaardigheidscomplex. En ik probeer al jaren van dat complex af te komen! Dus nee, in huilen uitbarsten vond ik geen goed idee. Ik keek nog eens in de spiegel, maar nu met een ander blik. Ok ja, er zitten behoorlijk wat lumps en bumps, mijn buikje lijkt zich voorgoed te hebben gevestigd, ik ben wat bleekjes, de cellulitis is duidelijk aanwezig, mijn dijen hebben besloten dat maatje 40 toch echt beter staat dan maatje 38 en die bolle toet lijkt ook nergens heen te gaan. Maar hallo! Ik heb twee kindjes in dat buikje gedragen en vier dagen op kantoor en de overige dagen de kids achterna rennen maken het me niet bepaald makkelijk om iedere vrije minuut met mijn gezicht richting de zon te zitten. Cellulitis heeft iedere vrouw zag ik gisteren op het strand en over mijn dijen kan ik alleen maar zeggen: ik ben blij dat ik überhaupt nog loop en het hele bekkengebied ertussen is thank god weer bijna helemaal de oude. Dat ze nu een maatje in de breedte zijn uitgedijd (oh leuke woordgrap……) neem ik voor lief. Oh en die bolle toet? Samen met die wat stevige bovenarmen en twee cupmaten gegroeide voorgevel? Ik heb simpelweg niet de tijd om ook nog een paar keer per week als een malle in de sportschool te keer te gaan. Conclusie: dit is het. Dit ben ik en ik doe wat ik kan. En dat zag ik op dat moment in het pashokje. Het is wat het is, dit ben ik, klaar. Manlief vindt mij prachtig, de kids vinden het allemaal prima en al trek ik een vuilniszak aan en kom ik nog eens tien kilo aan (ben het niet van plan hoor), het maakt ze niets uit. En dat is wat telt. Zij zien namelijk wel die Jessica die ik soms niet meer zie. Voor hen ben ik niet veranderd. Voor hen is het geen kwestie van wel of niet iets zijn. Zolang ik er maar voor ze ben en met hen ben. Daar gaat het om.

Strak lijf

En natuurlijk, ik zou dolgraag een strak bikini-lijf hebben. En als ik gedisciplineerd vier dagen in de week zou sporten zou ik wellicht aardig dichtbij dat lijf in de buurt komen. Maar de realiteit is anders. Mijn prioriteiten liggen ergens anders. En onzeker over mijzelf blijf ik toch wel. Dat was ik vroeger al in maatje M. En dat blijf ik, dat hoort bij mij. Het is al veel minder maar het gevecht is nog steeds dagelijks gaande. Maar ik ga mijzelf niet kwellen. Het moet allemaal wel leuk blijven. En zoals ik het zie: je kunt je maar op een paar dingen tegelijk focussen en momenteel focus ik me niet op dat strakke lijf.

Instagram-koninginnen

Dat besef werd ook nog versterkt door een Instagram-post van Clemmie Hooper. Zij postte:

Ik vond dat zo ZO sterk! En zo waar! En kijk eens, ook zij heeft een buikje, ook zij heeft geen thigh-gap. Maar ze is prachtig. En zo ontzettend realistisch. Net als Clemmie Telford en Giovanna Fletcher. En nog vele keeping it real Instagram-koninginnen. Dames die onderwerpen aansnijden waarvan ik het gevoel heb dat men die hier niet durft aan te snijden. Want niet alleen de  modbod komt aan bod, nee ook het toegeven dat werken in combinatie met moederschap gewoon fucking zwaar is. Het lijkt wel alsof je dat hier niet mag zeggen! Want je doet het toch zelf? Kom, schouders en eronder en weer doorgaan. ONZIN. Werken en mama zijn is gewoon zwaar. Het is geweldig maar het is op zijn tijd gewoon zwaar. We leven niet meer in villages, nee we zijn nu allemaal afhankelijk van onszelf. De buurvrouw heeft geen tijd om op te passen want ze moet zelf op haar kids passen. En dat is okee. We helpen elkaar waar we kunnen, maar we blijven realistisch. En ook dat is okee.

Vijf minuten voor jezelf

Ik kan heel erg slecht tegen die Nederlandse (is het Nederlands?) mentaliteit. De je doet het toch zelf-mentaliteit, een variant van de doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg-mentaliteit. Vre-se-lijk. Bottomline: leven en laten leven. Niet zo oordelen, wees eerlijk en toegeven dat het soms even te veel is, is meer dan okee. Het maakt je niet zwak, het maakt je juist sterker. Ik huil zo ontzettend vaak. En ik twijfel zo vaak aan dingen. En soms ben ik de kids gewoon even zat. En dan is jezelf opsluiten op de wc echt die enige optie. Vijf minuten voor jezelf. Even helemaal niets. Geen publiek, geen hulptroepen. Niets. Je bent dan niet gek, ik vind het juist heel slim. Sterker nog, my therapist (geintje, een coach die ik een tijdje geleden via mijn werk heb bezocht) heeft me dat aangeraden: wil je even rust, thuis of op werk, ga op die pot zitten, doe de deur op slot en adem in en adem uit. En soms ben ik alles even zat. Geen man overboord. Ik kruip achter mijn laptop, koptelefoon op en weg ben ik. Of ik ben letterlijk weg, even een boodschap doen (en ik neem de tijd natuurlijk), rondje hardlopen of uit eten met vriendinnen. Tijd voor jezelf is de redding. Daar worden gelukkig ook steeds meer blogs over geschreven!

Praten en toegeven

Je kunt dus stellen dat mede door wat posts van deze Insta-mums, ik met open ogen en een open hart naar mezelf durf te kijken. Ik voel me gesterkt door de wetenschap dat ik niet de enige ben. Ik voel gesterkt door het feit dat er over gepraat kan worden. Nee, er over gepraat MOET worden. Niet opstaan en weer doorgaan. Gewoon toegeven aan jezelf. Toegeven aan wat je nodig hebt op dat moment. Als dat een huilbui betekent omdat je het even niet meer ziet zitten, prima! Wil je jezelf in bikini op social media zetten omdat je zo trots bent op die nieuwe bikini (en je bent geen maatje 34), ook prima. Even vitten op je kids omdat ze voor de 130e keer niet naar je luisteren, het mag. Kinderen zijn niet altijd engeltjes. Soms kunnen het wolfjes in schaapskleding zijn.  En twee keer in een week vissticks op tafel want het koken schiet er bij in en je bent moe en je wilt alleen maar zo snel mogelijk dat glas wijn wanneer de kids op bed liggen? Doe wat ik doe en neem dat glas wijn bij de vissticks!

Proost op alle mama’s. We doen wat we kunnen en dat doen we geweldig.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s