Zinloos verlies

Ik denk dat we allemaal wel weer behoorlijk zijn opgeschrikt door wat er in Manchester is gebeurd. Net zoals we allemaal opgeschrikt worden, keer op keer, wanneer er kinderen bij betrokken zijn, waar dan ook op deze toch ietwat bizarre aardbol. Kinderen! What the *piep*  bezielt je?!

Juliette sprong vanochtend op me in bed. Dat deed ze niet bepaald subtiel, maar ik keek in haar grote blauwe kijkers en voelde alleen maar liefde. Joshua was weer heerlijk aan het boeven en normaal kan ik daar een beetje kribbig van worden. Maar weet je, ik kon dat nu gewoon niet. Ik heb ze allebei net iets steviger geknuffeld dan normaal. Want ook hier bestaat de kans dat er een één of andere idioot met nog idiotere idealen zo’n zieke grap uithaalt. Dit betekent overigens niet dat ik niet meer boos wordt op mijn twee draakjes. Zeker niet. Maar ik besef me meer en meer, en dat besef had ik al zo sterk, dat niets vanzelfsprekend is.

Iedere dag probeer ik ze te beschermen. Bij het oversteken, in de supermarkt, in de auto, op de fiets. In de avond wanneer ze naar bed gaan en er monsters weggejaagd moeten worden. Wanneer een film iets te spannend is en op straat wanneer er een net iets te grote hond voorbij loopt. Het liefst sluit ik ze de hele dag in mijn armen. Het liefst ben ik de hele dag met ze. En als ze niet bij me zijn probeer ik mijn armen zo ver te laten strekken dat ze ook dan niets overkomt. Maar ik weet dat ook mijn armlengte beperkt is. Mijn liefde is onbegrensd, maar mijn capaciteit om hen eindeloos te beschermen is beperkt. Mijn hart breekt wanneer ik weer lees over ouders die hun kindjes zijn verloren door dit nutteloze geweld.

Kinderen krijg je om op een gegeven moment los te laten. En dat loslaten begint al heel vroeg, het begint al bij de eerste stapjes. Je weet dat die kleine voetjes op een gegeven moment grote stappen gaan maken. Daar groei je naartoe. Maar je bent er in geen geval op voorbereid dat ze ineens uit jouw leven stappen. Dat ze je niet meer kunnen bellen, dat je nooit meer hun hoofdje kunt kussen, dat je ze niet meer in jouw armen kunt sluiten, ze niet meer naar je lachen. Dat je het vanaf dat moment moet doen met herinneringen en foto’s.  Daar kun je je niet op voorbereiden. Het licht gaat uit en vanaf dat moment is het maar de vraag of het ooit weer aan gaat. Ik vind het zo erg voor al die ouders die hun kindjes zijn verloren. Ik vind het zo erg dat zij niet langer de voorhoofdjes kunnen kussen van hun kleintjes.

We kunnen alleen maar hopen dat we de lichtjes blijven zien. Dat we het goede in elkaar blijven zien. Afkomst, religie, kleur, cultuur, het mag geen verschil maken. En we hebben allemaal de keus. De keus om iemand zonder vooroordelen aan te kijken. Want daar gaat het altijd mis.

Mijn gedachten gaan uit naar alle ouders die hun kindje vanavond niet meer welterusten kunnen kussen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s