Wat werken extra lastig maakt na een vakantie met de kids

Het is niet dat ik werken niet leuk vind. Het is ook niet dat ik thuis zijn met de kinderen niet leuk vind. Het is niet dat ik liever werk. Het is niet dat ik liever thuis zit met de kids. Maar zowel het werk als de kids lijken het me extra moeilijk te maken de eerste dag na de meivakantie. Het werk komt drie keer zo hard op mij af, ik mis de kids gruwelijk en wanneer ik thuis ben hangen ze extra veel aan me. En niet op de leuke manier zeg maar. Het verbluffende resultaat: hoofdpijn.

To work, or to mother, or to do both. That’s the question……..

De ochtend begon veelbelovend. Ik kreeg het zowaar voor elkaar om op te staan. De kids hadden het een stuk moeilijker. Die lagen nog zo lekker te slapen, ik vond het bijna mishandeling om ze wakker te moeten maken. De treinreis naar Leiden verliep prima. Ik had een zitplaats en las rustig een boekje. De wandeling naar mijn werk werd al zwaarder. Een substantie wat zich het best laat omschrijven als ‘lood’ vulde langzaam mijn beige instappertjes. Normaal gesproken haal ik koffie op het Gerecht, nu nam ik genoegen met de toch wat mindere versie van kantoor. Ook al had ik de avond van te voren de mails al gelezen en een groot deel beantwoord…mijn to do-lijstje groeide uit tot een reus. Zo eentje met van die priemende ogen. En hoe de dag verder verliep bespaar ik je. Ik heb het gered. Ik leef nog, maar vertel me niet hoe.

En retour in de sprinter naar huis zet ik voor mijzelf op een rijtje waarom ik vandaag maar niet in dat ritme kwam. Dat ritme wat ik voor de vakantie tot in de puntjes beheerste. Dat ritme wat mij zowel sloopte als opkrikte. Wat maakt werken nou extra lastig na een vakantie met de kids?

Ik kwam tot de volgende conclusie(s):

  • Het simpele leven. Alles wat we in deze meivakantie deden was zo simpel. De enige keuzes die ik mijzelf en/of de kids gaf waren: koffie of thee, chocopasta op brood of broodje kroket, speeltuin of achtertuin, film kijken of naar de bioscoop. Zo simpel. Keuzes waar je niet langer dan één minuut over hoeft na te denken. Niets hoeft, bijna alles mag. Geen verplichtingen. Geen agenda.

 

  • Kinderconversaties. The worst and the best. Vandaag had ik echt moeite om mijzelf weer op dat volwassen niveau te krijgen. Want met ‘poets je snoet’ en ‘wil je een knuffel lieverd’ en ‘samen spelen samen delen’ kom ik niet ver op kantoor. Maar god wat lekker zeg, dat gekeuvel over zaken die mij als ‘groot mens’ allang niet meer opvallen! Uren turen naar een lieveheersbeestje, je verwonderen over een slak en met open mond staren naar die vogel in de lucht.

 

  • Lekker en slecht eten. Ik ben minstens twee kilo aangekomen deze vakantie. Minstens. Een week lang met de kids plus een week met de kids en mijn manlief en ik vreet mij helemaal rond aan koekjes, croissants, frietjes en ga zo maar door. Gewoon omdat het kan. Wijntje erbij, stokbroodje…..Omdat we vakantie hadden en we buiten de vakanties zo streng zijn voor onszelf. Met als gevolg dat mijn broeken knellen…..en dat zit niet lekker achter een bureau.

 

  • Extra veel buitenlucht want speeltuin en rondjes fietsen. Ik heb gewoon een kleur op mijn wangen! Bruin zal ik niet snel zeggen, maar ik heb een kleur. Al die momenten buiten! Normaal kom ik doordeweeks echt niet zoveel buiten! Ik had het best moeilijk vandaag. Het zonnetje kwam door, frivole studenten vaarden met bootjes langs het Rapenburg en ik zat binnen met de wetenschap dat mijn kids waarschijnlijk ook frivool buiten aan het spelen waren. Oh Motivatie, where art thou?

 

  • Middagslaapjes (!). Ik moet even afkicken van de rustmomenten. Echt middagslaapjes zijn het niet meer, maar ook de kids krijgen een moment in de middag dat ze even aan rust toe zijn. En op zo’n moment ‘kak’ je in, geef je er aan toe en lig je met z’n drietjes lekker in bed. Misschien mag ik een stretcher meenemen naar werk? Kijkt iemand daar gek van op, denk je?

 

  • Geen to do lijstjes. Ik (over)leef niet zonder mijn to do-lijstjes. Als ik het niet opschrijf, vergeet ik het. Vroege vorm van dementie? Ik denk het niet. Gevalletje ‘moeder levend op haar reserves….al sinds de geboorte van nummer één’. Maar deze vakantie was het toedeloe met de to do-lijstjes.
    to do list

    Inderdaad, ik ben van alles vergeten met als resultaat drie keer boodschappen doen per dag, maar wat was het fijn!!

 

  • En de laatste: ik mis ze gewoon. Mijn knuffelbeestjes, mijn vriendje en vriendinnetje. Het zijn boefjes, maar wel de liefste boefjes van de hele wereld. Maar hoe moeilijk ik het ook vind om na twee heerlijke weken weer aan het werk te moeten, stiekem vind ik het ook weer heel erg leuk. Die lach op mijn gezicht, die komt morgen wel weer!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s