Geen fearless mama, wel relaxed

De meivakantie loopt alweer ten einde. De dagen zijn eigenlijk voorbij gevlogen.Time flies when you’re having fun!

De tweede week telt nog een kleine drie dagen en dan staat maandag weer voor de deur. Hoewel ik best zin heb om weer aan het werk te gaan (het voelt als een eeuwigheid geleden dat ik in Leiden achter mijn bureau zat), ben ik ook best een beetje verdrietig dat deze week samen met onze kids voorbij is. De week startte met een niet zo’n succesvolle dag, de kids moesten bijkomen van een dagje opvang ervoor, ze moesten nog aarden van een week Parijs, zwemles en wennen aan het idee dat papa overdag niet meer thuis was. Want manlief moest helaas weer aan het werk.

De dagen die volgden waren heerlijk. We zijn naar het Filmhuis in Den Haag gegaan om Raafje en de rode sok te kijken, we hebben meerdere malen in de speeltuin gespeeld en genoten van het zeldzame zonnetje. We hebben gespeeld bij opa en oma, maar vooral hebben we veel thuis gespeeld. En vooral hebben J & J veel samen gespeeld. Ze spelen met de barbies, knuffels, auto’s racebaan, treinbaan, ze bouwen hutten en lezen boekjes samen. En dat is, denk ik, het mooist van deze vakantie: twee weken samen zijn en de kids die naar elkaar toe groeien. Ze zijn altijd al close met elkaar, maar wanneer je er als mama met je neus bovenop zit, zie je dat des te beter. Natuurlijk vliegen ze elkaar in de haren zo op z’n tijd, natuurlijk heeft de één iets in zijn hand wat de ander ook wilt hebben. En natuurlijk hebben ze zo hun buien waarbij je als moeder je echt afvraagt waarom in godsnaam aan nog een kind bent begonnen. Eerlijk is eerlijk.

De laatste week met de kids, waarbij ik overdag in mijn eentje de boel levend en gelukkig moest houden, was lang niet zo zwaar als ik had verwacht. Samen met de kids aanrommelen is mijn ding. Natuurlijk mis ik manlief en de kids missen hem ook. Maar het is ook zo fijn om een weekje thuis te zitten met de kindjes. Het zijn die weken die me doen twijfelen aan mijn ‘werkende moeder’-titel. Was ik liever de huismoeder gebleven? Ik ben die moeder al eens geweest en mijn wereld werd klein. Te klein en daarom werk ik. Werk maakt mij een betere moeder.

De afgelopen zomervakantie waarbij ik de laatste week ook alleen deed, was echt een stuk zwaarder. Maar deze week ging makkelijk. En dat heeft meerdere redenen, waaronder bovengenoemde reden (de kids die goed samen kunnen spelen). Ik schaar me zelf niet onder de groep ‘actieve’ mama’s. Ik bedoel met die groep de mama’s die praktisch iedere dag van de vakantie een activiteit op het programma heeft staan: maandag Drievliet, dinsdag Sealife, woensdag bioscoop, donderdag Bezoek de Kas en vrijdag Duinrell. En dat allemaal in haar uppie, zonder te morren. Natuurlijk is ze ’s avonds kapot en dat glas wijn smaakt dan extra goed. Wanneer je tot die groep behoort: petje af!

Nee ik hoor meer bij de groep mama’s: het is meivakantie, voor de kids, maar ook een beetje voor mij. Hoe gaan we dit overleven, en wie delft straks het onderspit. Want ja, ik vind het best een beetje lastig die vakanties, iedere keer weer. Wat ga je doen, hoe ver wil je gaan voor die kids? Wil je van iedere vakantie een onvergetelijke vakantie maken of laat je alles op z’n beloop gaan zodat je zelf ook nog een klein beetje uitrust. Normaal probeer ik een beetje van beide te doen. Waarbij ik soms miserably fail in beide. Want ik zou graag tot die actieve mama-groep horen. Lijkt me best stoer. Gewoon die auto in stappen en gaan! Fearless mama!

Maar ik ben haar niet. En sinds deze meivakantie heb ik die hoop of die aspiratie los gelaten. Vaarwel illusie!  We laten alles en iedere dag op z’n beloop gaan. We staan op, worden rustig wakker en kijken hoe onze petten staan. Blijven we een hele dag lekker thuis, prima. Gaan we de hele ochtend in de speeltuin spelen en de rest van de dag films op de bank kijken, prima. Vandaag naar de bioscoop? Ja goed plan. Al mama’s ouder speelgoed ontdekken bij opa en oma? Ja leuk! En Drievliet, Sealife en al die andere leuke activiteiten, die doen we wel weer een volgende keer. Voor ons werkt dat veel beter: Ik ben een veel leukere moeder wanneer ik mezelf verlos van die druk. Die druk en de angst dat de kinderen geen leuke vakantie hebben gehad. De angst dat Juliette op school in de kring vertelt: onze meivakantie was zo saai.

Nogmaals, vaarwel illusie! Hallo nieuw, relaxed leven. En dat deze vakantie nog beter verliep dan die laatste week zomervakantie, wijd ik aan die relaxte instelling. De kids werden er ook relaxed van. Ik kom een beetje aan mijn schrijfwerk toe, J & J komen tot rust (ohja, daar was de vakantie echt voor he) en we doen leuke dingen. Win-win zeg ik! Een ‘echte’ vakantie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s