Ai luv joe, Joshua

Mijn iPhone of de iCloud van mijn iPhone, geen idee en I don’t care, heeft kuren. Hierdoor kwamen er ineens foto’s te voorschijn, te midden van mijn vakantiefoto’s van vorige week, uit april vorig jaar. En daar was ineens deze foto. Van een 2,5 jarige Joshua, nog met wat langere haartjes, de nog bollere toet, compact lijfje, luiertje en zijn zachte karakter. Mijn hart sloeg even wat slagen over. Ik kon niet stoppen met kijken en deze foto had op geen beter moment op mijn scherm kunnen verschijnen. Precies op de eerste dag van de meivakantie waarbij manlief alweer aan het werk is en ik er de komende paar dagen nog alleen voor sta overdag met twee kids, precies op deze dag, heeft Joshua bedacht dat het wel eens een goed zou kunnen zijn om lekker veel te huilen, te schreeuwen, zijn kont tegen de krib te gooien en gewoon heel erg dwars te zijn tegen mama. Juliette is snotverkouden en vindt alles best. Zo niet, dan schreeuwt ze terug en dat is dat. Ook heel gezellig. Niet helemaal hoe ik me zo’n eerste dag had voorgesteld.

Het is ok, voor wat betreft het recalcitrante gedrag. Het moet eruit, het is vakantie en niet alles kan Pinterest en Instagram perfect zijn. Gelukkig niet zeg. Tranen moeten vloeien, woede moet geuit worden en haren moeten uit andermans hoofd getrokken worden. Ik zet mijn scheidsrechter pet op en hoop op beterschap de komende dagen.

Op een kalm moment ligt Joshua op de grond. Hij rijdt met één handje zijn treintje op en neer en kijkt naar de wieltjes. Dat is wat hij doet als hij moe is. Ik denk terug aan het drama een uur daarvoor waarbij Joshua van mij zijn trui uit moest doen en een t-shirt moest aandoen. Drama is nog een understatement. Hij kan het gewoon nog niet en het frustreert me. En het frustreert de juf op de crèche en het frustreert het mannetje zelf. En dan zet hij het op een huilen, hij gilt het uit en de rest zal ik maar achterwege laten. Achteraf bleek hij gewoon heel moe te zijn en dat ik wat vastberaden was hielp ook niet echt mee. Rome is ook niet in één dag gebouwd, Jess.

Ik denk terug aan die Joshua van april 2016. Hij heeft altijd al een sterk willetje gehad. Maar tegelijkertijd is hij heel zachtaardig. Hij is een laatbloeier in veel dingen. Fietsen ontdekte hij pas twee weken geleden (met zijwieltjes), praten deed hij wat later, plassen op een potje doet hij pas sinds een maand of twee en aan-en uitkleden vindt hij moeilijk.  Een laatbloeier is overdreven hoor, hij is wat trager, een dromer. Net als zijn mama en papa. Ik neem het hem niet kwalijk. Zeker niet.

Hij begint al wat meer pit te krijgen, bijt steeds meer van zich af en pikt dingen steeds sneller op. Dat hij nu wat vaker zijn kont tegen de krib gooit betekent gewoon weer een groeispurt: huilen, hangen aan mama en veel vraagtekens boven zijn hoofd. En die groeispurt is hem klaar aan het stomen voor school waar hij over ruim drie maanden naartoe gaat. NAAR SCHOOL!!! Een schril contrast met de foto van een jaar geleden. Hoe zijn we zo snel op dit punt beland? Waar is mijn kleine Joshua gebleven? En ik wil verdomme helemaal niet dat hij zijn eigen trui aan- en uit kan trekken! Want als hij dat kan, is hij weer een stap dichterbij zelfstandigheid. Weer een stap dichterbij een grote jongen. Ik kan het me nog niet voorstellen. Bij Juliette leek het allemaal veel natuurlijker te gaan. Het paste bij haar, ze was er klaar voor. Joshua is nog mijn kleine baby, mijn laatste baby. Ik ben er nog niet klaar voor om hem los te laten.

Maar ik moet straks, in augustus, wanneer de school weer begint. En voor nu ga ik de gevechten aan over de trui aan- en uittrekken, oefening baart kunst, zo heb ik Juliette ook grootgebracht. Ik werp nog een laatste blik op de foto van de kleine Josh. Het is maar één jaar geleden en toch voelt het als veel langer geleden. Ik mis de Joshua van toen met de wetenschap van waar het straks naartoe gaat. Ik mis de Joshua van toen want hij komt niet meer terug. Ik mis de Joshua van toen met zijn lange haartjes, slonzige kleertjes, luiertje en zijn zachte karakter.

Mijn iPhone jaagt me nog meer op stang en laat nu foto’s zien van een vakantie van twee jaar geleden. En dan springt hij weer terug naar een foto van nu. Naar Joshua van nu. Diezelfde Joshua die gisteren in de speeltuin ruim twintig minuten bij me op schoot zat. Gewoon omdat hij dat fijn vond. Dat zachte karakter, dat is een blijvertje. Iedere ochtend maakt hij me wakker met een kus, ruimt zijn bordje op, geeft me spontane dikke knuffels en zegt: Ai luv joe, mama.

Kom maar op Joshua, met jouw meltdowns en huilbuien. En die trui, dat komt wel goed. Je bent een superbinkie en ai luv joe toe.

Over aan- en uitkleden gesproken? Bij Juliette ging het allemaal vanzelf. Maar Joshua heeft wat meer hulp nodig. Ik vond dit heel leuk om te lezen en ga hier zeker mee aan de slag:

http://wij.nl/kind-info-slapen-opstaan/artikel/zelfstandig-aankleden

http://www.kijkopontwikkeling.nl/tips/zelfstandig-aankleden/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s