Afgelopen woensdag: vakantie, moe, diepe dalen, hoge pieken

Het is woensdagmiddag. We (Joshua en ik) hebben Juliette net uit school gehaald. Het is hier echt wachten tot de meivakantie begint. Tot we allemaal langzaamaan ons ritme kwijt raken en halverwege de week niet meer weten of het nu woensdag is of donderdag.

Zodra de namiddag begint worden onze wangetjes rood en beginnen mijn ogen te branden. Opstaan lukt ons amper en fut hebben is alleen iets uit vage herinneringen. Het is echt tijd voor vakantie.

Juliette tekent en Joshua ‘kookt’. Ik zit te typen met een berg te vouwen was naast me. En die berg, die doet me niets. Normaal groeit die berg gestaag tot een monster. Een monster dat langzaam opstaat van de tafel en heel hard tegen me schreeuwt: Vouw mij!

Maar nu is het monster dood. Of slapend. Geen idee. In ieder geval doet het me niets. De stofjes die in het zonlicht in mijn woonkamer naar beneden dwarrelen vind ik prachtig. Met een Spotify Acoustic Spring-lijst op de achtergrond, een kop koffie in mijn hand, benen languit op de bank met mijn gezicht in het zonnetje, zie ik de stofjes door de lucht zweven. Het is eigenlijk best mooi. Mijn vensterbank is bekleed met een bescheiden laagje stof. Wederom doet het me niets. Sterker nog, in plaats van manisch op te springen en te wapperen met een stoflap, bedenk ik me: zolang het stof is en geen vieze smeervegen appelstroop of erger, ben ik een tevreden mens.

Mijn agenda heb ik geleegd deze week. Als een bus vol beschuitkruimels heb ik mijn agenda boven de prullenbak uitgeschud. Geen afspraken meer. Op tijd naar bed en nog twee dagen werken en dan begint onze vakantie. Een vakantie die op geen beter moment kon komen. Als ik nog een week langer had moeten werken was ik omgevallen, denk ik. Ik begeef me in een soort robotmodus. Alsof ik verkeerd sta afgesteld. Ik volg een routine maar meer doe ik niet. Binnen no time brandt er een kabeltje door. Yep, tijd voor vakantie.

Maar gelukkig staan daar ook leuke dingen tegenover.

Via My Little Paris

Zo staat onze vakantie naar Parijs voor de deur. Al dagen hoor ik niets anders dan ‘we gaan naar de Eiffeltoren!’. En al dagen beeld ik me in dat we er al zijn, struinend door de vele steegjes en over de avenues, koffiedrinkend in de vele bistro’s en café’s en hangend in één van de vele parken. Nog even, nog even!

Het nieuwe album van John Mayer- The Search for Everything is uit!!! En wederom vind ik ‘m prachtig en als vanouds. Mensen zijn over het algemeen niet consistent. Maar John wel! Zijn muziek maakt me iedere keer weer gelukkig. Hebben jullie het al gehoord?

De lentezon. Hij laat zich niet vaak zien momenteel, maar als hij er is, is het heerlijk. En stiekem vind ik de zon het lekkerst wanneer deze rond tien uur op mijn bank begint te schijnen. Spotify op, koffie in mijn ‘Go away I’m reading’-mok en de kids die rustig aan het spelen zijn. Dat is mijn geluksmoment. Een half uurtje zo op de bank staat voor mij gelijk aan een uurtje slapen. Alsof ik aan het opladen ben.

Mijn kids die zo lekker kunnen spelen als je niet naar ze kijkt. Dan zijn ze het meest relaxed, volledig opgeslokt door hun fantasie. Hoe minder je je ermee bemoeit, hoe langer ze spelen. De laatste weken heb ik me iets te veel met ze bemoeit. Uit schuldgevoel, vermoed ik. Vanwege mijn  affaire met mijn computer :-). Maar vandaag heb ik dat eens niet gedaan. Ik kroop weer achter mijn laptop voor deze blogpost en ik heb mijn kids lekker gelaten. En ik merk dat ze veel gelukkiger zijn als ze gewoon hun ding kunnen doen. Geen mama die zich steeds met hen bemoeit of de zooi achter hen opruimt. Voor mij is dat ook beter trouwens. Ik zit al bijna de hele dag! Een slaapje lukte helaas niet, maar ik voel me al weer meer opgeladen dan de afgelopen weken. Iets met me-time geloof ik en de boel de boel laten…….

Ik heb zowaar een aantal hoofdstukken geschreven van mijn verhaal. Het verhaal spookt al een jaar rond in mijn hoofd en eindelijk heb ik af en toe de kans gekregen om het op te schrijven. EN ik heb zelfs een kinderverhaal geschreven, goedgekeurd door mijn eigen huis-tuin-keuken kinderjury. 

Last but not least, mijn mooie boeken hebben weer een plekje gekregen thuis. Vreselijk vond ik het, dat ik ze weg moest moffelen vanwege het eeuwige ruimtegebrek in dit oude Voorburgse huisje. Maar met wat geschuifel hier en daar (ben ik goed in 😉 ) is het toch weer gelukt. En eigenlijk vind ik het best ‘cool’, een rij boeken op de grond. 

Al met al, diepe dalen en hoge pieken. Ik heb het vermoeden dat dit hoort bij het leven. Of in ieder geval deze tropenjaren. Prima hoor. Kom maar op. Zolang ik de leuke dingen van het leven nog zie en beleef, kom ik die diepe dalen wel weer te boven!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s