Nummer drie? Dat ben ik.

Soms zijn ze daar ineens: flashbacks. Flashbacks naar de kids toen ze een baby waren. Of een dreumes, die leuke grappige dreumes, maar ook die irritante dreumes. En dan giechel ik met weemoed om beiden. De laatste tijd zijn er aardig wat dames om mij heen zwanger. Dat heeft even gekriebeld. Zullen we voor een derde……. Maar de vurige blik van manlief kon ik maar op één manier interpreteren: nee. We gaan niet voor een derde.

Maar ik vind baby’s geweldig. Baby’s hebben een magnetisch effect op me. Zodra ik er eentje zie wil ik hem of haar knuffelen en even besnuffelen. Want baby’s ruiken zo lekker. Ze kraaien zo lief en ze lachen zo zoet. Daartegenover staat dat ze ook heel hard kunnen brullen en lang kunnen huilen om iets wat we vaak niet begrijpen. Ze bezorgen je slapeloze nachten en doen wel iets met je figuur. Maar toch, het cliché is waar: je krijgt er veel voor terug.

Een zwangerschap daarentegen, daar krijg je pas echt veel voor terug: een lieve baby en als alles goed gaat, een geweldig kind. Kopzorgen voor het leven, die fijne tropenjaren, een verantwoordelijkheidsgevoel waar je U tegen zegt, een vorm van liefde die iedere andere vorm van liefde overstijgt en een constant gevoel van verwarring en niet weten in welke schaal van de waag je iets moet leggen.

Afgezien van de heerlijke schopjes, het magische van een groeiende baby in de buik en die heerlijke hormonen die je zo zacht maken, vond ik beide zwangerschappen een behoorlijke uitdaging. Beide keren gooide bekkeninstabiliteit roet in het eten, werd ik bij beide zwangerschappen de laan uit gestuurd door mijn werk, en over Joshua’s zwangerschap kan ik alleen maar zeggen: ik had het graag anders beleefd. Wat een prachtige zorgeloze zwangerschap moest worden, werd één van de zwaarste mentale uitdagingen die ik ooit heb meegemaakt. Verschillende omstandigheden zorgden ervoor dat mijn focus te weinig op hem kwam te liggen. Tot op de dag van vandaag baal ik daar vreselijk van. Zo had ik het niet bedacht.

Maar het heeft mij mentaal ook ijzersterk gemaakt en het mannetje zelf maakt het nu dubbel en dwars goed. Hij laat de boosheid en verdriet als sneeuw voor de zon verdwijnen. Mijn beloning voor de lange negen maanden die ik vechtend heb moeten doorbrengen.

Misschien daarom zou ik stiekem nog graag een derde zwangerschap willen meemaken. Om het dit keer echt goed te doen. De derde moet een eitje zijn, ik ben immers een behoorlijke pro. Eindelijk krijg ik dan zwangerschapsverlof i.p.v. een contractbeëindiging. Ik heb het allemaal twee keer eerder gedaan, een derde baby krijg ik ook wel groot. En na twee keer een mat roze wolk, wordt dit die fluor roze wolk.

Maar nee. Want als ik heel eerlijk ben, zou een derde zwangerschap (mits gegund natuurlijk) een goedmakertje zijn voor alles wat er mis ging bij nummer één en twee. En als ik heel eerlijk ben, ben ik niet die bakfietsmoeder, die schijnbaar moeiteloos met drie of zelfs vier kids overal naar toe gaat. Ik ben niet die moeder die én kan borstvoeden én een kleuter aan haar huiswerk houdt terwijl ze de peuter nog een keer naar de wc stuurt. Ik ben niet relaxed en ook niet elegant in mijn nonchalance. Nee ik ben die stresskip, die moeder die een kleuter aan haar huiswerk houdt terwijl ze de peuter nog een keer naar de wc stuurt maar daarna compleet wiped out op de bank ploft. Ik ben die moeder die in de speeltuin gaat zitten op het puntje van de bank en met argusogen haar rondrennend kroost in de gaten houdt. En ik ben ook die moeder die naast mama zijn, heel graag ook nog iets anders is, namelijk haar eigen ‘ik’. Ik ben een leuke moeder, no doubt. Ik ben gek op kinderen, geniet van de drukte en de lol met andermans kids erbij. Met liefde pas ik op: drie, vier, vijf, het maakt me niet uit. Maar zodra de rust is wedergekeerd ben ik blij dat er maar twee overblijven. En dat is prima.

De angst om later aan een kerstdiner te zitten met te veel lege stoelen om mij heen heeft plaatsgemaakt voor een bepaalde rust. En die rust, ondanks chronisch slaaptekort, sporadische huilbuien en gevoelens in de categorie ‘ben ik dan nooit genoeg’, is sterker dan ooit.

Als in het verhaal van Scrooge laat die rust mij terugkijken naar mijn 29-jarige ‘ik’, die met een huilende baby Juliette in haar armen in de spiegel keek, naar een lijf wat niet de mijne was, naar een baby waarvan ik niet zeker wist of wij wel een goede match zouden worden en naar een moeder waarvan ik betwijfelde of zij wel een leuke moeder zou worden. En ik kijk ook terug naar mijn 31-jarige ‘ik’, die met een huilende Joshua op haar armen in de spiegel keek en een selfie nam, zich afvragend of ze ooit haar oude zelf zou worden, maar bedacht dat ze er best mocht zijn.

En dan spreekt de rust: Zie je? Het is allemaal goed gekomen. Je bent weer je oude zelf, in een nieuw jasje. Aan je lijf kan gewerkt worden, maar je mag er hoe dan ook zijn. Je bent de beste moeder die je kunt zijn en voor die twee kids ben jij genoeg en die twee kids zijn genoeg voor jou. Ze zijn meer en mooier dan je ooit had durven dromen. En die derde? Dat is het stukje ruimte voor jezelf. Die derde? Weet je, dat ben jij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s