Op het potje….

De kinderen lagen vanavond zowaar op tijd in bed en sliepen meteen. Tweemaal uitzondering! Met een welverdiend glas wijn typ ik een opdrachtje weg en ben ik uitermate tevreden dat Joshua vandaag voor het eerst (!) meerdere malen op het potje heeft geplast! Hallelujah! Bloed, zweet en tranen, van zowel zijn kant, als die van ons. Zou het moment dan eindelijk zijn aangebroken? Is het einde van het luier-tijdperk in zicht? Het zal toch niet waar zijn?

Ik kan er geen zinnig advies over geven. Niemand trouwens, is gebleken. I have walked the walk of shame door ‘geweldige’ verhalen van andere moeders. Echte succes verhalen (ik trek deze ernstig in twijfel), waardoor ik af en toe echt suïcidale neigingen kreeg. Ok ok zo erg was het niet.

Maar uiteraard wil men even laten merken hoe snel zijn of haar kroost wel op die pot piest. Note aan jezelf: laat dat bij een volgende. You are not helping! Dan zijn er de kinderen die ‘het normale’ pad bewandelen en na enkele misstappen zindelijk zijn. Petje af, super, heel gaaf en van harte gefeliciteerd. En dan altijd die vraag: Plast hij al op de wc? Nee!!!

Vergeet de spookverhalen niet van ouders die vanuit hun werk naar school moeten komen omdat meneer of mevrouw een drol in zijn broek heeft. Ik zag mezelf al vanuit Leiden op en neer gaan iedere dag…..drama! En natuurlijk kan ik me NIETS meer herinneren van het moment dat Juliette op de wc ging plassen. Alle ervaring en kennis lijken plotseling te zijn verdampt. Stickervellen, gigantische cadeaus, Cars-potjes, luierbroekjes, plas-schema’s, geloof me, ik heb het allemaal geprobeerd. En ondertussen tikt de klok vrolijk door want in augustus gaat hij naar school! 

Dan zijn er natuurlijk de oma’s die zich ook wel een beetje zorgen beginnen te maken. De juffen van de opvang die mij lichtelijk gefrustreerd meedelen dat hij toch weer niet geplast heeft op de wc. En ondertussen probeerden manlief en ik er nuchter onder te blijven. We bleven het proberen, zonder te veel druk te leggen op het 3,5 jarige mannetje. Joshua heeft namelijk HEEL duidelijk gemaakt dat hij niet iets tegen zijn zin in wil gaan doen. En terecht overigens.

Ik begrijp dit fenomeen gewoon niet. Dat hele ‘zindelijk worden’- verhaal. Iedereen roept wat anders. Je doet het sowieso nooit goed, bij niemand. Je voelt je gefrustreerd tegenover de kleine uk omdat hij zo koppig lijkt en je voelt medeleven omdat hij ook maar een klein ventje is, met een luier, lekker makkelijk en ‘wat doe ik nou verkeerd mama? Niets toch?’ Nee inderdaad, je doet niets fout. Jij hebt je eigen tempo, je bent je eigen ‘ik’ en we moeten ons niet zo gek laten maken. Ik doe dat helaas wel, sociale druk en zo, gelukkig deed Josh dat niet.

Vele natte broeken later, lijkt het er op dat Joshua de weg naar het potje toch heeft gevonden. Uiteraard is dit pas dag één en zullen er nog vele vol gepieste broeken volgen. I don’t care! Stap één is gezet en dat was een stap waarvan ik dacht dat deze nooit zou komen.

Overigens, ik zal je de beredenering van Joshua niet onthouden. Vandaag keek Joshua Pieter Post en zei tegen manlief: ‘Pieter Post plast ook niet op de wc!’ En hij leek daarmee te willen zeggen dat wanneer Pieter Post dat niet doet, Joshua dat ook zeker niet hoeft te doen. Manlief zei vervolgens: ‘Ja wel hoor! Alleen dat zien wij niet op de tv.’ Na een beetje onderhandelen plaste Joshua op het potje. Hij wilde graag als beloning een Pieter Post helicopter. Manlief vond dat een prima deal. En de rest is geschiedenis! Bedankt Pieter. Missie volbracht!

Pieter Post

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s