Fase 35

Dat het leven is opgebouwd uit fases, is me nu wel duidelijk. Ik zou eigenlijk wel een ‘Oei ik groei’- boek voor volwassenen willen hebben. Ook wij gaan namelijk door het leven in fases. En momenteel zit ik in de ‘het gaat gewoon goed’- fase. Het ‘Oei ik groei’- boek voor volwassenen zou het waarschijnlijk verklaren door de leeftijd 35 en up. Je bent aangekomen in de fase van je leven dat je al veel hebt gezien, de kinderen worden groter, je zit in een bepaald ritme waar jij tevreden mee bent. Je weet nu gewoon beter wat je wilt en wat goed is voor jou en je gezin. Je bent aangekomen in een rustiger vaarwater. De tropenjaren zijn nog niet voorbij, maar de shock van de tropenjaren is wel voorbij. Je hebt er vrede mee en doet wat je kunt.

Misschien klopt dit wel. Misschien is dit inderdaad zo’n fase. Ik weet het niet, maar wat ik wel weet is dat ik me nog nooit zo zeker van mijzelf heb gevoeld als de laatste paar maanden. Ik heb het nu even niet over de vele onzekerheden waarvan ik zeker weet dat die op Default staan. Onzekerheid over mijn lijf, onzekerheid over mijn haar, onzekerheid of ik wel de juiste beslissing neem, om er een paar te noemen.

Nee ik heb het over MIJ, Jessica. Over een jonge moeder (nouja, jong….met over een half jaar twee schoolgaande kinderen komt dat ‘jong’ ook te vervallen straks), die naast het moeder zijn ook nog een persoon is. Nog niet eerder heb ik me zo goed gevoeld bij de keuzes die ik momenteel maak. Maar ook bij de producten die ik koop, de kleding die ik kies, het eten dat ik eet. Eigenlijk hele basale dingen. De bekende dertigers houding heeft mij in zijn greep: Ja ik ben een dertiger en ja ik begin mezelf pretty ok te vinden.

De onzekerheden over mijn kleine kindjes verdwijnen langzaam. Sure, daar komen weer heel andere onzekerheden voor terug. Ik gok de volgenden: Eet mijn kind mijn zelfgemaakte lunches wel op? Heeft hij wel genoeg vriendjes? Is hij wel gelukkig? Wordt ze niet gepest?

Oh god, ik wil dat helemaal niet weten.

Maar ik bedoel de onzekerheden die je hebt met een baby, dreumes en peuter. Hoe meer kinderen je hebt hoe makkelijker het ook wordt. Je maakt je ook geen zorgen meer over dat ene uurtje niet thuis zijn. Sterker nog, wanneer ik een nachtje van huis ben, leven ze nog! Ongelooflijk maar waar.

Op werkvlak kan ik alleen maar zeggen dat ik een bepaalde houding heb aangenomen. Een houding die is ontstaan door een aantal werkervaringen. Een houding die ik niet zou aannemen zonder die ervaringen. Die houding zorgt ervoor dat mijn kinderen sowieso op de eerste plek staan. Als er iets is met hen, ben ik er voor ze. Maar daartegenover staat mijn werkethiek: als je er niet voor werkt, als je er geen passie in gooit, wordt het nooit iets. Dit zorgt wel voor een constante disbalans maar die neem je als werkende moeder op de koop toe. Die onzekerheid blijft gewoon. Je bent NOOIT genoeg. Zolang jij maar vindt van wel. En dat punt heb ik bereikt. Ik vind mezelf genoeg. Ik doe genoeg, ik ben genoeg. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen.

Ik ben momenteel gewoon heel erg blij met hoe het gaat. Ik merk dat wanneer ik een keuze maak, ik een stapje dichter bij mij zelf kom. Natuurlijk ben ik er nog lang niet, maar het begin is er. Ik ben vreselijk moe, maar ook vreselijk gemotiveerd. En dat zorgt ervoor dat er ruimte is voor speling. En in die ruimte houd ik me bezig met:

Sporten. Ik heb een haat-liefde verhouding met sporten. Ik kan er 200% voor gaan en het 300% laten vallen. Ik ben opgevoed met de gedachte dat sport stom is. Dus ik ben echt van HEEL ver gekomen om überhaupt te gaan sporten. Het gaat met ups en downs. De tijd ontbreekt me vaak. Maar het is gelukt. Here we are en ik heb nu weer een fijn sportschema en wat een heerlijk gevoel is het toch om te sporten. En wat een fijne sportschool heb ik toch. Sportclub Exercise, you really are the best.

Schrijven. Natuurlijk gaat dat ten koste van bijvoorbeeld tijd met de kids of een rustig avondje, maar ik wil en ik zal en dus schrijf ik. Mijn hart springt open, mijn ogen kijken verder, mijn ziel is gerust.

Lezen! Op de bank zitten, de boel de boel laten en lezen. Een boek, tijdschrift, een blog, maakt niet uit, maar gewoon lezen. Wat een heerlijke ontspanning en wat fijn dat ik mezelf nu ‘dwing’ dit te doen. Al is het maar een uurtje, het is FIJN.

The Good Wife kijken! Wat een ontdekking. Ik geloof dat ik hier de grootste laggard in ben die er bestaat maar ik vind het echt een geweldige serie. Is niet echt een keuze of zo hoor. Maar ik moet het even benoemen. Ik kreeg de tip door van mijn bestie Gwynne en besloot twee weken geleden eens een aflevering te proberen. Geen spijt :-).

Deze laatste is een beetje raar, maar geloof me het werkt. Ik verdiep me momenteel tijdens de treinreis naar en van werk in Leven volgens de maancyclus. Ja echt. Ik weet nog niet waarom. Op Instagram lees ik iedere maandag de Mooncast van Holly de cruz. Zij is tevens de bedenker van de briljante Yesmum Cards. Heb je die al? Nee? Doen!

Goed dat zijn er twee in één. Maar terug naar de maanstanden, de Mooncast. Het werkt. Punt. En dus besloot ik me te verdiepen in een onderwerp waar ik me normaal echt NIET in zou verdiepen. En het is top. Het is heerlijk om je te verdiepen in even heel iets anders.

Dit is de fase waarin het NU of NOOIT is. Ik heb mijn plicht gedaan, de kinderen zijn blij en gezond, ik ben klaar met kinderen produceren. Het is tijd voor zelfreflectie, eigen tijd en zelfontwikkeling. De tijd dat pa en ma weer aan zichzelf mogen denken zo af en toe.

En dat voelt goed. En daarbij durf ik gewoon te zeggen: Ja, het gaat gewoon goed. Ik ben nog steeds doodmoe, maar het gaat goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s