Winter Wonderland

Vanochtend plaatste ik een foto op Instagram: Blossom and Snow. Op het moment dat ik de bewuste foto aan het ‘schieten’ was realiseerde ik me nog niet zo goed hoe wonderlijk het eigenlijk is: bloesem besneeuwd. Iets nieuws wordt letterlijk ondergesneeuwd. Nog maar net in bloei en meteen verstopt. Iets moois wordt bedolven door iets anders moois. Wat een metafoor voor het leven. Hoe vaak worden de kleine fragiele wonderlijke dingen in het leven wel niet ‘ondergesneeuwd’ door andere grotere wonderlijke dingen. Hoe vaak word je wel niet afgeleid? Hoe vaak gebeurt het wel niet dat iets prachtigs wordt overschaduwd door iets anders prachtigs? Dat ene mooie sneeuwklokje temidden van een veld krokussen. Dat ene telefoontje waar je al zo lang op wachtte terwijl je net iemand voorbij ziet lopen die je al zo lang wilde spreken. Jouw dreumes kan plots een volwaardige zin uitspreken terwijl jouw kleuter voor het eerst een volwaardige zin opleest. Contrasterend, beide mooi, aan elkaar gewaagd? Overmeestering? May the best man win?

Wit wonder

Ik heb geen idee. Ik vond dat moment net zo wonderlijk als het moment dat ik de gordijnen om 5.45 opentrok en werd verrast door een witte nieuwe wereld. Als een kind zo blij gluurde ik door alle gordijnen in het huis. Sneeuw is magisch. Het verstopt, verpakt en maakt alles zo mooi. Totdat het is aangetast door voetstappen, sporen en dooi. Het blijft me betoveren.  Alsof ineens de realiteit een tekening blijkt te zijn. Ieder detail is aangestipt. En wat een geluk wanneer je de besneeuwde straat als eerste mag betreden. Alles is wit, als een decor voor een winters tafereel. Alles is stil. Verstild. Alsof de tijd even stil staat. En dan de eerste voetstap, krakend. Je voelt je bijna schuldig, maar je kunt niet stoppen met lopen. Het is verslavend, stap voor stap. Je laat een spoor achter. Maar dat deert niet. Je kunt niet stoppen. je kunt niet stoppen met verwonderen.

Als ik dat al heb, hoe moet het dan zijn voor Joshua en Juliette? De wereld is voor hen al zo groot, zo gehuld in grote mysteries en magie. De vele waarheden die nog ontdekt moeten worden. Plots is de normaal zo gekleurde wereld maagdelijk wit. En toch is de wereld op dat moment gekleurder dan ooit tevoren.

Realiteit/magie

Slechts twee dagen mogen we ervan genieten. De wereld is nu weer ‘normaal’. De realiteit is weer terug. De betovering uitgewerkt. Maar wat een genot. Wat een spanning. Wat een lol. Wat een verrassing! Ik wilde de kindjes ook wakker maken om 5.45 maar het leek me beter van niet. Het liefst was ik eventjes naar buiten geslopen, maar dat vond ik zonde. Ik wilde de witte wonderlijke wereld nog schoon en onaangetast aan de kids laten zien. De reacties waren echt, oprecht, vol kinderlijk enthousiasme. Juliette gilde het uit en Joshua kon niet stoppen met kijken. ‘Kijk Juliette, ons huisje.’ ‘Ja Josh, kijk de waslijn! En de schuur!’ ‘Josh, de tuin! Alles is wit!’

Daar doe je het voor toch? Dat kleine beetje zelfgecreëerde magie. Waar je zelf in begint te geloven. Even vergeet je alles. Even wil je alleen maar je schoenen aantrekken en een sneeuwpop maken. Even wil je alleen maar buitenspelen. Even wil je alleen maar verwonderd zijn. Even is de sneeuw het mooiste wat er is.

img_0295 img_0316 img_0318 img_0326 img_0366 img_0370 img_0380

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s