Toen ze nog klein waren

Toen Juliette nog een kleinere ukkepuk was maakten we altijd het wandelingetje naar de supermarkt. Een wandeling van pak ‘m beet…10 minuten? Boodschappen doen bij de Albert Heijn, wat leuks kopen om mee te knutselen, een nieuw rompertje bij de Hema, even langs de eendjes en dan weer naar huis.

Toen Joshua nog een baby was maakten we datzelfde wandelingetje maar dan met z’n drieën, Joshua in de kinderwagen en Juliette ernaast of op het meerijd-krukje. Het waren echt onze momentjes. De kinderen vonden het heerlijk, even er op uit. Voor mij was het een klein rondje. Maar voor hen was het een halve dag. Na het rondje aten we een broodje en gingen ze lekker slapen.

Toen Juliette nog een kleinere ukkepuk was knutselden en verfden we hele kunstwerken, iedere vrije dag weer. Of we waren in de tuin, op zoek naar beestjes, lekker op het fietsje door de tuin crossen of rennen en schommelen in het park achter ons huis. En later kwam daar Joshua bij. Als het een dagje regenden keken we een film, bouwden hele treinbanen door de kamer met een jungle van Playmobil er omheen. De dagen waren gevuld met koekjes bakken, boekjes lezen, opruimen, een wasje vouwen en slaapjes.

Alles verandert

Nu is Juliette zes en Joshua drie. Je zou zeggen dat er dan weinig verandert. Niets is minder waar. Alles verandert. En niet alleen voor hen, maar ook voor mij. Ik heb ineens een ‘echte’ baan en een ambitie ernaast. Juliette zit al twee jaar op school. Ik zie haar nog zo staan, de eerste dag school, in januari, met haar felroze Speelgoeddokter-rugzak in haar vierjarige handjes. En in plaats van ’s ochtends DE eerste schooldag-foto te maken, maakte ik die bij het ophalen. Door alle zenuwen waren we die foto helemaal vergeten te nemen.

Joshua gaat dit jaar, in september, naar school. The end of an era. Na zes jaar crèche zit het erop. En daarmee komt ook een eind aan mijn vrije dag zoals ik deze ken. Onze wandeling maken we eigenlijk al bijna twee jaar niet meer. Nu pakken we de auto en scheuren even heen en weer. Snel eten we een boterham en scheuren naar school om Juliette te halen. Met een beetje geluk komt ze alleen mee naar huis. Met een beetje pech heb je ineens drie kindjes op de achterbank. Iedereen is moe, onrustig. Er wordt niet geknutseld, er wordt geen film gekeken. Er wordt ruzie gemaakt, of druk gespeeld. Er wordt even geslapen of ik weet het eigenlijk niet. De tijd vliegt en dan is er ook nog dansles.

Met één voet in 2014

Alles verandert. De kindjes worden groot, ik sta niet stil, het leven is drukker. Er moet veel, werk roept, de ambities roepen. En toch, ik sta nog steeds met één voet in 2014. Omdat ik het niet wil loslaten, het préschool-tijdperk. Vanochtend gaf ik Juliette een spijkerblouse om aan te trekken. In mijn beleving is die blouse altijd veels te groot voor haar. Toen ik hem kocht was zij vier jaar en de maat was voor zes-jarigen. Nu is ze zes en tot mijn grote schrik zat hij perfect. Twee jaar geleden kocht ik voor Joshua een winterjas die tot gisteren te groot was. Vanochtend ging de rits ineens moeilijker dicht en leken de mouwtjes te kort.

Ik staarde net naar onze tuin. De lente laat zich nog niet zien, maar je voelt dat ze onderweg is. Ik maakte er een klein wandelingetje. Het is alsof je midden in een herinnering staat. De tuin is stil en verlaten en koud en dood, terwijl je weet dat over een maand, misschien twee maanden, de tuin weer groener is, de kids weer door de tuinpaadjes scheuren op hun stepjes en ik de tuindeuren openzet en geniet van het gegiechel. Zo voelt alles momenteel: alsof ik midden in een herinnering sta. Angstvallig probeer ik ze allemaal bij me te houden. Er mag er geen eentje ontsnappen. Ik mag niets missen, niets mag me ontgaan. Alles wil ik herleven, net zo lang tot ik accepteer dat we elke dag weer nieuwe herinneringen maken. Dat ook deze dagen bijzonder zijn, ook al zijn ze anders. Dat we nog steeds op onze vrije dag kunnen knutselen, koekjes kunnen bakken en het park onveilig kunnen maken.

Nu

Toen Juliette nog een kleinere ukkepuk was wilde ze mijn hand nooit vasthouden. Ze rende altijd meters vooruit, op zoek naar iets nieuws. Toen Joshua een dreumes was zat hij lekker lui in zijn wagen. Hij genoot van alles wat hij zo rustig al rijdend kon bekijken. Nu zijn ze zes en drie en pakt Juliette op straat mijn linkerhand en Joshua mijn rechterhand. Samen lopen we naar de bakker, of het postkantoor, de speeltuin of naar de auto. En dan bedenk ik me dat dit weer zo’n moment is waar ik over een jaar met vochtige oogjes aan terugdenk, terwijl er eentje mijn hand alweer heeft losgelaten en de ander drie meter vooruit fietst.

Time changes everything except something within us which is always surprised by change– Thomas Hardy

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s