Brief aan mijn toekomstige ik

Lieve toekomstige ik,

Hier zit ik nu, denkend aan jou. Het leek me goed je even te schrijven.  Hoe gaat het met je? Met mij gaat het goed.  Ik voel me wel opgejaagd. Ik wil zoveel. Heb jij dat nog steeds? Of neem je nu overal de tijd voor? Ik wil zo graag schrijven, werken, een leuke mama zijn, een perfecte geliefde zijn. Ohja, ik wil ook een lieve dochter zijn, zo eentje waar ze trots op zijn. Zijn ze er nog, papa en mama? Ik kan me niet voorstellen dat ze er niet meer zijn! 

En Rob, hoe is het met hem? Werkt hij al iets minder hard? Neemt hij zijn rust af en toe? Leest hij al wat meer boeken? Ik doe zo mijn best om hem aan de boeken te krijgen! Ik hoop dat jullie ’s avonds lekker samen in bed een boekje lezen, knus, naast elkaar, leesbrilletje? Ja ik ben serieus, ik hoor het je denken: Meent ze dat nu echt? Ja ik meen het. Dat is toch het toppunt van samen oud worden? OK, een toppunt dan.

Zeg, hoe gaat het met mijn broer? Mijn nichtjes? De familie? Kon je me maar een foto sturen van iedereen. Is iedereen ok? Gezond, gelukkig?

En Juliette? Hoe gaat het met haar? Hoe doet ze het? Heb ik haar al het juiste meegegeven? Ik vraag me dat zo vaak af he. Zeg ik het juiste, op het juiste moment? Leg ik mijn eigen visie niet teveel op, lijkt ze straks niet te veel op mij? Vecht ze niet met dezelfde demonen als ik? Hoe is het met haar koppigheid, haar gevoeligheid? Kan ze al tegen haar verlies? Ik moet soms zo om haar lachen. Ik hoop dat ze nog steeds zo grappig is en alles zo heerlijk onschuldig en vol goede moed wil aanpakken. Heeft ze dat nog? Die energie, die zorgzaamheid? Zien jullie elkaar vaak? Zijn jullie nog zo close? Tekent ze nog? Danst ze nog? Heeft ze kindjes? Ze wil nu zo graag mama worden namelijk.

En Joshua? Hoe is het met mijn binkie? Hij is zeker geen binkie meer. Is hij nog zo lief voor je? Mis je zijn kleine armpjes niet om je heen? Ik kan me dat zo goed voorstellen. Ik mis ze nu al na een paar uurtjes zonder hem. Geeft hij al die lieve kusjes aan een lief meisje of lieve jongen? Heb ik hem de juiste manieren bijgebracht? Houdt hij de deur voor haar open, voor jou, voor hem?

En jij? Schrijf je? Is het gelukt? Ik doe nu zo mijn best he. Ik schrijf me suf. Ik denk me suf, ik pieker me suf. Pieker jij nog zo veel? Ik hoop wel voor je dat je langer dan een week ergens tevreden mee kunt zijn. Waar wonen jullie nu? Stiekem hoop ik dat je toch in Schotland bent beland. Stiekem hoop ik dat je met je Landrover door de Highlands scheurt, in stilte schrijft aan je zoveelste roman, lange wandelingen maakt met de kids, geniet van het ouder zijn, omringd bent met gelijkgestemde zielen. Stiekem hoop ik dat alles wat ik nu wens bij jou is uitgekomen. Stiekem hoop ik dat alles waar ik nu zo hard voor werk, zijn vruchten bij jou heeft afgeworpen.

Ik ben zo benieuwd hoe je woont. In dat grote Victoriaanse huis? Of juist in een nieuwbouw-huis? Als je je maar thuis voelt. Ik hoop dat Rob inmiddels gewend is aan de vele metamorfoses die jullie huis wekelijks ondergaat…Of doe je dat niet meer? Misschien heb je je rust wel gevonden nu. Misschien woon je nog steeds in Voorburg. Dat kan ook?

Dat zijn een hoop vragen! Ik hoef geen antwoorden. Ik wil je alleen laten weten dat ik vaak aan je denk. Toen ik een jaar of vijftien was zag ik jou voor me als een zelfstandige dertiger. Gelukkig getrouwd, drie kindjes rennend door een groot loft, industrieel ingedeeld en aangekleed. Ik droeg dan een beige corduroy broek met een lang zwart vest. Met een zelfvertrouwen waar ik u tegen zeg ontving ik klanten thuis om te praten over een opdracht. Ik geloof dat ik toen iets van stylist of fotograaf wilde worden. Ik was stoer, mooi en relaxed.

Toen ik een jaar of twintig was zag ik dat nog steeds voor me. En toen ik een jaar of vijfentwintig was zag ik dat nog steeds voor me. Het idee van een Bed & Breakfast eigenaresse trok me ook wel. Het aantal kinderen was gedaald naar twee. En ik hoefde niet per se getrouwd te zijn, zolang ik maar een romance ‘on the side’ had. Het moest vooral om mij gaan. Mijn geluk.

En toen werd ik dertig. Ik was je inmiddels vergeten. Ik was immers die dertiger, gelukkig getrouwd, mama van een kindje, woonachtig in een knus appartement uit de jaren dertig, maar ik was niet stoer, niet zelfverzekerd, niet zelfstandig. Maar ik had nog steeds een droom ergens boven op een plank liggen.

Nu ben ik vijfendertig, gelukkig getrouwd, inmiddels mama van twee kindjes, gestart met iets wat lijkt op zelfstandig (het is nog niet zo ver, maar het begin is gemaakt). Een industrieel loft is het niet geworden, maar ik houd de optie open. Stoer ben ik nog steeds niet, en wat blijkt? Mijn dochter is stoer en dat is goed. Ik draag inderdaad vaak een zwart vest, ben ik mooi? Geen idee. Ik voel me steeds vaker mooi. Vol zelfvertrouwen, ja steeds meer. En terwijl ik je schrijf bedenk ik me dat ik me geen zorgen hoef te maken om jou. Want nu zou ik me natuurlijk kunnen afvragen waar ik sta als ik zo oud ben als jij. Maar eigenlijk wil ik het niet weten. Ik hoef alle antwoorden nog niet. Vergeet al die vragen maar. Ik voel me opgejaagd, maar ik kom steeds dichter bij mezelf. En uiteindelijk heeft het geen nut om alles al te weten. Dromen is goed, maar een droom moet iets van zijn geheimzinnige karakter behouden. De toekomst staat niet vast, of wel? Niemand weet het, denk ik.

Misschien moet ik wat minder aan jou denken. Misschien schrijf ik je daarom wel. Misschien is het tijd om elkaar los te laten. Ik denk dat ik ook zonder jou kan. Zullen we elkaar even loslaten? Doe jij dan hetzelfde? Ik ben okee, echt.

Liefs van mij

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s