Ik ben genoeg

Het is maandagochtend, 7.15 en manlief spring bijna op de fiets. Hij doet een laatste ronde door het huis om er zeker van te zijn dat hij niets is vergeten, kust ons gedag en weg is hij. Na een week Kerstvakantie begint zijn plicht weer: werk.

De kids en ik hebben nog een weekje vrij. Ik stap uit bed en de dag begint. Sowieso moeten we boodschappen doen. Dat is één. Met een kop koffie zit ik aan de eettafel en een lichte paniek overvalt me. Wat moeten we nou een week lang doen? Hoe houd ik ze in mijn eentje gelukkig en ‘entertained’?? Ik weet dat ik het kan want ik heb dit vaker gedaan. Tripjes naar het park, de kinderboerderij, samen koken, ik denk dat het allemaal wel goed komt.

Week 1 van de vakantie zat vol met familietripjes, kerstdiners en een broodnodig samenzijn van ons viertjes.  Week 2 mocht van mij wel in het teken staan van rust en simpele dingen. En dus vulde we onze dagen met spelletjes, spelen met hervonden speelgoed, lekker koken en films kijken. Mijn nichtjes kwamen een dagje spelen, we zijn een dagje naar Rotterdam gegaan met mijn moeder, ik heb een dagje alleen met Juliette gehad. De tijd vloog voorbij.

Uitrusten deed ik niet, tijd voor mezelf had ik niet. Het is intens om vijf dagen lang overdag continu mama in ‘active-mode’  te zijn. Ik was vergeten hoe heftig dat was. Maar na vijf dagen zie ik nu ook hoe mooi het is, hoe heerlijk het is en hoe belonend het is. Ik ben gevloerd nu, mijn hoofd loopt over want ik heb niks voor mezelf kunnen doen en ik ben in tijden niet zo moe geweest. De afgelopen dagen hebben me ook een beetje uit balans gebracht. Hoeveel ik ook van ze houd, ik heb echt ruimte nodig voor mezelf. Al is het een uurtje. En normaal gun ik mezelf dat uurtje wel op een dag. Maar een schuldgevoel, groter dan mijzelf zorgde ervoor dat ik al mijn tijd aan hen gaf. Het bekende schuldgevoel van een werkende moeder. Een soort boete-doening omdat ik zoveel gewerkt had de afgelopen maanden. Ik wilde ze in geen geval het gevoel geven dat ik ze niet op nummer 1 heb staan. En dat klinkt oh zo dramatisch, maar het was echt even nodig. Het was een week met tienduizenden knuffels, miljoenen mama-hang-momentjes, triljoen opruim-momentjes, tientallen kleuter- en peuteruitbarstingen, enkele mama-uitbarstingen. We schommelden continu op het randje van ‘uit balans en in balans’.

Nu is het zondagochtend en de balans is terug. Mijn samengeknepen hart kan weer ademen. Ik ben er klaar voor om weer te gaan werken, ik weet wat me te doen staat. Het leek er afgelopen week misschien niet op en tot gisteravond dacht ik nog: ‘Doe ik genoeg? Heb ik genoeg? Ben ik genoeg?’

Ja, ik ben genoeg, ik heb genoeg en ik doe genoeg. Ik ben weer in balans, de kindjes zijn weer in balans. Maandag mag beginnen. Het nieuwe jaar mag beginnen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s