Blog Challenge: Dag 11

Dag 11: De belangrijkste dag in Roslyn’s leven

‘Biecht op! Het is vast iets groots!!’

Roslyn keek haar vriendin Sarah met grote ogen aan. Door het gedimde licht in de kleine bistro keek ze meer naar een schaduw van haar beste vriendin. Maar ze zag wel de grote grijns van Sarah.

‘Ok, ok. Ik heb ooit eens de goudvis van de buren door het toilet gespoeld. Gewoon omdat zij altijd aan het schelden waren op onze hond.’

‘Wat? Dat meen je niet ha ha. Hoe, wanneer?’

Sarah trok haar wenkbrauwen op en had glinstertjes in haar ogen. Alsof het moment weer naar boven kwam, alsof ze het weer beleefde.

‘Ik was acht. We waren daar met een lunch, geloof ik. En de vis stond in een kom op de gang, net om de hoek van de eetkamer. Ze hadden de middag daarvoor zo lopen tieren op onze hond dat ik wraak wilde nemen. Mijn ouders waren echt zo kwaad! Ik moest natuurlijk een nieuwe vis kopen voor mijn buurmeisje. Blijkbaar, maar dat hoorde ik jaren later, waren de buren boos op onze hond omdat hij in hun tuin aan het graven was. Er zat blijkbaar een gat in de schutting. En ik hoorde ook jaren later dat mijn buurmeisje, Lily heette ze, heeft gezegd dat ze de nieuwe vis zelf weken later door de plee had gespoeld…ze vond hem stom.’

Roslyn proestte haar wijn bijna uit. Ze genoot van deze avond met Sarah. Ze zagen elkaar weinig door werk en alles eromheen. Dus deze avonden samen waren goud waard. En ze speelden altijd aan het eind van de avond een spel, gebaseerd op truth or dare: vertel over een stom moment of mooi moment in je leven.

‘Nu jij, Ros. Stom of mooi moment?’

‘Hmm, ik ga voor….mooi moment. Ja ik weet er eentje. Dat was wel echt belangrijk voor me.’

‘Voor de dag ermee.’

‘Ik denk dat mijn eerste zoen nog steeds het belangrijkste moment in mijn leven was. Weet je nog met wie? Met Vincent. Ken je hem nog?’

Sarah knikte en knipoogde naar Roslyn.

‘Ja zeker. Die vonden we allemaal leuk. Alleen jij had weer geluk met je krullenkop!’

‘Ha, ja dat was mijn geluk. En we zaten allebei op tekenles bij die oude meneer. Meneer Zacherias..of zoiets. Het was na zo’n tekenles. Wat waren we toen? Volgens mij was ik zestien. Hij fietste met me richting huis en hij wilde koffie drinken. Dat was zo gezellig. Ik zei nooit zoveel tegen Vincent, maar blijkbaar vond hij me heel leuk. Ik denk dat we daar wel een paar uurtjes hebben gezeten. Ja, ik weet het weer, het was rond kerst! Het was al donker, het sneeuwde een beetje en we moesten nog naar huis. En hoe dichterbij we bij mijn huis kwamen, hoe harder het begon te sneeuwen. Volgens mij was het diezelfde dag dat jij ’s avonds niet thuis kon komen na hockey-training! Er reden geen bussen meer. Mijn vader is je toen nog gaan halen, weet je dat nog?’

‘Maar goed, we zijn toen gaan schuilen in een bushokje. En van het een kwam het ander. Ik vond het zo’n fijne kus. En ik vond het zo gaaf dat het Vincent was die me zoende. Ik voel me weer helemaal zestien als ik er aan denk.’

‘Ah Ros… Jullie hebben toen best lang verkering gehad he?’

‘Ja klopt. Ik denk uiteindelijk tot we achttien waren en richting de uni gingen. Maar zijn zoen heeft me toen echt veranderd. Ik dacht altijd dat niemand me leuk vond. En ik durfde nooit te flirten, maar blijkbaar deed ik dat onbewust wel. Geen idee. Maar ik vond het een heel mooi moment.’

‘Daar drinken we op Ros!’

Sarah hief haar glas en ze proostten op alles wat mooi was toen ze acht en zestien waren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s