Blog Challenge: Dag 3 t/m 6

Och och, wat een slordig begin van deze blog challenge.  Dag 3 tot en met 6 compleet genegeerd. Heel bewust ook want ik had heel andere dingen aan mijn hoofd :-). Iets met een jarige dochter en een oude meneer die met zijn Pieten cadeautjes kwam brengen.

Maar we zijn er weer en ik gooi dag 3 t/m 6 in één blog en dan zijn we weer helemaal bij en blij. Het kwam wel goed uit want ik had nog een hoop te bedenken voor deze challenge.

Op een rij de ‘challenges’ voor dag 3, 4, 5 en 6:

Dag 3: The theme of this story

Dag 4: Explore the mid-point of your plot

Dag 5: A main character’s biggest regret

Dag 6: What excites you most about this particular story

Laten we beginnen!

Het thema van dit verhaal is…

Jezelf vinden door en bij een ander. Men zegt vaak dat je jezelf vindt door alleen te zijn. Dat alleen jij voor je eigen geluk kunt zorgen. Dat is, in mijn ogen, zeker waar tot op zekere hoogte, ik ben er namelijk heilig van overtuigd dat je ook jezelf kunt vinden door en bij een ander. Dat iemand dat stukje van de puzzel heeft wat je kwijt was. Niet per se dat stukje eenzaamheid of dat je door iemand aanbeden moet worden. Nee, dat stukje waardoor je je compleet voelt. Dat stukje waardoor je de beste versie van jezelf kunt zijn. Die versie die je bent wanneer er niemand thuis is en je hard meezingt (‘zingt’) op John Mayer’s All We Ever Do Is Say Goodbye. Dansend en wel.

Ontdek het midpoint van het verhaal…

De koffiekopjes stonden scheef. Het irriteerde me mateloos. Sowieso vond ik de kopjes lelijk, maar wat verwachtte ik nou van een hotel-servies. De kopjes stonden scheef op het van triplex vervaardigde dienblad. De oortjes wezen niet dezelfde kant op en dat verstoorde mijn rustpunt op dat moment. Vanuit mijn bed keek ik op die kopjes uit. Die scheve kopjes. 

De irritatie kon ook te maken hebben met mijn verwarde hoofd. De kus had me totaal van mijn stuk gebracht. Dit was toch niet wat ik van deze paar dagen had verwacht? Was ik uit op een avontuur? Nee, ik moest weg van alles. Zoenen met een praktisch wildvreemde stond niet op mijn to-do-lijstje en toch deed ik het. Betekende dit dat Pim nog meer van me verwijderd was? Niet alleen die ruim 500 kilometer, maar ook vanbinnen. –Roslyn

Wat betreurt een hoofdpersonage het meest…

Had ik liefde nou maar een kans gegeven. Gewoon een keer. Met Roos bijvoorbeeld. Of met Juul. Het had best gekund. Net even dat stapje verder. Haar hand vastpakken, net even wat langer kletsen, bellen op momenten dat ze het niet verwacht, mijn vrienden afzeggen om bij haar te zijn. Wat had ik te verliezen. Wat heeft liefde wegwuiven mij ooit opgeleverd. -Benjamin

Wat enthousiasmeert me nu het meest over dit verhaal…

De liefde,  verhoudingen tussen mensen, vervreemding van het alledaagse en eenzaamheid zijn thema’s die mij als schrijvend persoon echt het meest raken. In dit verhaal zitten al deze thema’s. Thema’s die me liggen, ik kan me goed inleven in deze thema’s. Niet zozeer door eigen ervaring, maar omdat ik me verwonder over deze thema’s, het boeit me. Ik zou graag zelf eens alleen een reis maken. Helemaal alleen, en dan kijken wat er gebeurt. Nee, ik bedoel niet zoenen met een andere vent :-), maar meer wat je dan tegenkomt van jezelf. Kom je wel iets tegen? Of geniet je alleen. Misschien ga ik het thuisfront wel heel erg missen. Ik weet zeker dat ik ze ga missen! Een paar weken geleden ‘mocht’ ik (ok, het was voor werk) 1 nachtje van huis en ik vond dat stiekem heerlijk. Ik kwam die 36 uur van huis helemaal tot rust en het deed me echt heel erg goed. Uiteraard was ik erg ‘at ease’ omdat de kids in de handen waren van hun super papa.  Ik kwam door die afstand weer tot mezelf. Even geen anderen die iets van me verwachten. Maar het overdonderde me ook. Want ineens was het koord verbroken. Ik stond er alleen voor. Geen excuus, ik moest Jessica zijn. help! Wie is dat ook alweer? En dat was voor mij mijn midpoint, kan ik je zeggen, dat was mijn confrontatie. Compleet out of touch met mezelf. Twee werelden (thuis en ik) terwijl het er één moet zijn. Het zette me aan het denken. Of mogen het twee werelden zijn?

Ik dwaal af, maar jezelf vinden door en bij een ander is een thema waar ik al veel over heb geschreven in allerlei drafts. In deze vorm zou het wel eens kunnen komen tot een echt verhaal. De personages spreken me aan, ze beginnen al te leven bij mij. En DAT is vaak een teken dat ik verder moet schrijven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s