Column: Appels, appels, appels!

‘Lelijke boom! Rob, zaag ‘m alsjeblieft om!’ riep ik in 2010. Want die boom in onze tuin was afzichtelijk, een doorn in het oog. Nutteloos vond ik hem en bovendien wilde ik meer ruimte voor ons kindje wat zich zes maanden later zou aandienen. 

In 2011 stond de boom er nog steeds. Een boom omzagen is niet iets wat je zo maar ‘even’ doet met een kleine baby in huis. En ik werd onverbiddelijk gestraft voor mijn gedachte van het jaar ervoor: een plaag rupsen.

De jaren daarna, kwamen er kleine appeltjes aan de boom. Inderdaad, de boom stond er nog steeds. Een boom omzagen doe je niet even, en zeker niet met een dreumes om je heen en weer een baby op komst. 

 De boom groeide met ons mee. Wij werden een volwaardig gezin, en de boom werd een volwaardige appelboom. Dit resulteerde in volwaardig gebruik van de steeds smaakvollere appels. Het markeerde de start van een nieuwe traditie in huize van der Liende. Zodra het appelseizoen was aangebroken werden de appels in grote getallen van de boom geplukt met appelflappen, appeltaarten, appelbeignets, appelmoes en appelcurry tot gevolg. 

 Na zes jaar is de oogst zo groot dat we de appels uitdelen aan wie ze maar hebben wil: collega’s, familie, vrienden, vrienden van vrienden en de buren. En dat is leuk want we krijgen er weer heerlijk appeltaarten voor terug. Met als kers op de (appel-)taart: Engelse buren die een traditionele overheerlijke applecrumble komen brengen. 

Het fenomeen ‘de-appelboom-van-rob-en-jess’ is uitgegroeid tot een ware appel-hype: grapjes via facebook, recepten via de mail, ‘bestellingen’ van appels via een app. 

 Ondanks de appel-hysterie begin oktober met bijbehorende grappen en grollen, geeft onze boom in onze stadstuin dat stukje ‘landleven’ waar manlief en ik zo van houden. Het huis staat vol kistjes en schalen met appels. En de constante geur van appeltaart draag ik als een parfum mee naar kantoor. En alsof dat niet genoeg is, doet de boom me ook denken aan ‘de appelboom die het nooit is geworden’: een zaadje van een appel die ik met mijn opa naast het meer van Alphen aan den Rijn heb geplant toen ik een jaar of zes was. 

Inmiddels groeien we uit het huis. De kinderen worden te groot, de kamers worden te klein. Maar ook: trossen appels teisteren de boom, de takken hangen zwaar naar beneden. De appels worden te groot en het zijn er teveel. De boom die als metafoor diende voor ons als gezin heeft zijn finale oordeel gegeven: het is tijd, tijd om te gaan.

Terwijl ik samen met mijn man door ons keukenraam naar onze boom kijk, fluister ik zacht: “Prachtige boom. Rob, wat ben ik blij dat we hem hebben laten staan.”

img_8384 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s