Woensdag: het einde van de zomervakantie is in zicht

Het is weer tijd voor een woensdag-post! Het is nog steeds vakantie en boy, mijn dochter weet niet meer wat ze met zichzelf aan moet. Dit heeft ze eigenlijk al sinds we terug zijn uit Italië, maar ik begreep het ook maar niet! Weet ik veel, ze gaat pas sinds 1,5 jaar naar school, geen idee hoe dat allemaal werkt bij die kleine kindjes. Terwijl ik denk: oh wat fijn iedereen lekker thuis, denkt zij was ik maar bij mijn vriendjes. Wat je dan krijgt is een totaal omgekeerde wereld waarbij ik als moeder mijn stinkende best wil doen om het een geweldige vakantie te maken op de dagen dat we samen thuis zijn en dat zij na 1 uurtje al overal moe van is, gaat drammen en eigenlijk een enorme lastpak is. Dat doet ze niet bewust, het meiske wil gewoon weer gestimuleerd worden, dingen leren, samen spelen met andere kindjes en weer opboksen tegen andere kindjes, uitgedaagd worden en giechelen met haar vriendinnen. Die paar speeldates die we hebben gehad zijn gewoon niet genoeg. Maar goed, ik kan moeilijk 6 weken vrij nemen en mag al van geluk spreken dat ik zo’n flexibele baan heb waarbij ik redelijk zelf mijn eigen tijd kan indelen, met name in de zomermaanden. Maar ik kan natuurlijk niet iedere dag thuis zijn. En als ik dan thuis ben ga ik niet iedere keer naar iets spectaculairs als Drievliet. Uiteraard doen we wel leuke dingen zoals dus de speeldates (ook leuk voor mij want beetje bijkletsen met de mama’s en ‘grown-up talk’-ook best aangenaam als je steeds thuis bent met twee kindjes), kinderboekenmuseum, speeltuin, in de tuin lekker aanrommelen, tv-dagjes (films en popcorn!), logeerpartijtje en dat soort dingen. Maar ik wil ook graag even thuis zijn en dan ineens blijken de kids dat ook te willen! Gewoon thuis. Beetje spelen met hun speelgoed. Afgewisseld met Netflix-filmpjes. Naarmate de vakantie richting het einde vordert, willen ze steeds meer tv kijken. En op een gegeven moment is het gewoon niet meer gezellig. Iedereen kribbig, onrustig met als resultaat een compleet gefrustreerde ik en twee donderstenen. En dan zijn we het allemaal gewoon ZAT. Het hele idee van herinneringen creëren met elkaar in de zomervakantie gaat dus alleen op voor welgeteld drie weken. De overige drie weken is aanmodderen. En ik heb het over beide kids want Joshua neemt Juliette haar bui over. Alsof ze het bij hem inprent zodra ze elkaar aankijken!

Nu merk ik dat bijna iedere moeder (en vader!) hier mee vecht. Het is zoals het is. Ik kan er enorm van balen en gisteren rolden er dikke tranen over mijn wangen toen ze even sliepen. Ik baalde enorm van mezelf en vond mezelf gewoon een stomme moeder. Onzin natuurlijk want ik ben een prima leuke moeder. En laten we wel wezen, ik was wel gewoon aan het werk, maar meer thuis dan op kantoor. Dan kan ik helaas niet al die onrust wegtoveren met uitjes naar weet ik veel waar naartoe. Plus thuis plezier beleven moet ook kunnen, dacht ik…..Well, I was wrong!

Enfin, tijd dat de school weer begint. En dat is dus ook weer een dingetje. Ook eentje waar ik echt hartzeer van krijg. Vanaf morgen begint het weer echt voor mij. Dan moet ik echt weer hard aan de slag in Leiden. Waar ik ook zin in heb, maar oef, maandag, als mijn lieve schat weer naar school gaat, ik kijk er ook weer niet naar uit. Hoe zeer ik haar ook achter een hele dikke laag behang wilde plakken deze weken zo op z’n tijd…..Haar vijf dagen in de week zoveel moeten missen is weer het andere uiterste! Ook hier geldt: het is zoals het is. Maar mijn moederhart huilt, hoe dan ook. Ik baal want ik ben te vaak boos op haar geweest door al dat gedram en geboef. Ik ben blij want Juliette wordt weer lekker gestimuleerd op school en dat zal haar goed doen. Ze gaat naar groep 2 en ze is supertrots. Ook al gaan veel vriendinnen van haar naar groep 3, ze is zelf supertrots dat ze naar groep 2 gaat. Nou en daar moet ik natuurlijk ook weer om huilen. Godsamme, wordt het ook ooit makkelijker, dat moeder zijn?? En uiteraard ga ik die kleine Joshua boef ook enorm missen! Mijn kleine beste vriendje. Ik ben stiekem gewoon een thuisblijf-moeder. En stiekem ook weer niet. Want die onrust bij mij kwam door het feit dat ook ik niet helemaal gestimuleerd werd. De hele dag luiers verschonen, eten klaarmaken, poetsen, opruimen, opruimen, kindertaal praten, neuzen poetsen, straffen uitdelen, krokodillentranen wegvegen en in tentjes zitten van 1 vierkante meter met 2 giechelende kleuters, het kan soms ook wat te veel van het goede zijn. Ook ik wil weer in de volwassenen-wereld gelden. Ook ik wil weer uitgedaagd worden, Jessica zijn en gewaardeerd worden. Want oh mijn god, ik werd niet altijd gewaardeerd hoor. Ook al kreeg ik 1001 knuffels en snotterkusjes, likken (??) en smakzoentjes, ‘dank je wel’ zeggen was soms best lastig voor ze en als je terug kijkt op zo’n dag, zie je pas hoeveel je wel niet gedaan hebt! Het lijkt niks, maar ondertussen verzet je bergen voor die kleine dreutels.

Dus dat was mijn dag vandaag, tussen alle verplichte nummertjes door dacht ik daar aan. En ik realiseerde me dat zoals ik  na een poos veel thuis gezeten te hebben weer meer interactie wil met volwassenen, zo willen die kleintjes weer meer interactie met hun leeftijdgenoten. Het is heel logisch. Als moeder houd je ze toch een beetje ‘klein’ en veilig en de uitdaging is op een gegeven moment ver te zoeken voor ze.

Ik heb er in de middag (vanochtend hadden ze beide een speeldate, dank je Marjan, I owe you!!!) toch nog een leuke middag van geprobeerd te maken met een zwembadje in de tuin en een ijsje. Het mocht niet helemaal baten maar we hebben ons best gedaan :-). En soms is dat ook gewoon genoeg.

IMG_7954
net wakker 🙂
IMG_7975
Stinkende waffie ruikt nu weer naar bloemetjes
IMG_7969
Mijn blik op sommige momenten……
IMG_7981
Vandaag een beetje aan het opruimen geslagen. Het blijft een bende haha! Maar een gezellige bende.

IMG_7972 IMG_7973 IMG_7979 IMG_7932 IMG_7941

 


Wednesday! Time for a little blogpost. Today was about reflection. Reflecting on this holiday, the good, the bad and the ugly :-). It is time for the kids (Juliette) to go back to school. They are restless and after a couple of weeks at home with me most days, it is time we get back into some kind of routine again. I am dreading next Monday as I will miss my babies, but I am also glad everyone will get their own ‘me time’ again. My kids need their friends (of their own age!) and so do I. It has been a wonderful holiday, we made some pretty awesome memories, but six weeks is a long time! Some moments were perfect, others were a drama to say the least and at those moments Netflix is my friend. It is what it is. We do our best as mummies, and that is all you can do! 

 


 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s