Blog Challenge: Day 28

Wat doet je aan de lente denken…

Door een kiertje van de dikke zwarte gordijnen schijnt een straaltje licht. Precies op mijn linkerwang. Deze gloeit en voelt aangenaam. Als dit straaltje al zo warm is, wat gebeurt er dan wel niet als ik de gordijnen open…Ik schuif ze langzaam open met mijn voet, schuin over het bed. De tuin wordt langzaam zichtbaar en de zon doet zijn best het terras wakker te maken.

Ik besluit maar op te staan, de wekker geeft 7.04 aan. Het zonnetje heeft me wakker gemaakt en ik ben ook echt wakker. Ik heb zin, zin in deze dag. De rest van het huis slaapt nog, ik hoor geronk uit de kinderkamer. Voorzichtig sla ik de deken van mij af, trek een wollen vestje aan en ren naar beneden.

Wanneer ik in de woonkamer de gordijnen open doe staat de hele woonkamer in vuur en vlam. De kamer vult zich met fel warm licht. In de keuken zet ik koffie en toast wat sneetjes brood. Terwijl de toaster zijn werk doet en de koffie staat te trekken, open ik de tuindeuren. De geur van de lente komt me tegemoet. De geur die ruikt naar vers gemaaid gras, bloemen die langzaam ontwaken en de buitenlucht die ruikt naar fris gewassen linnen aan de waslijn, wapperend in het lentebriesje. Op mijn blote voeten loop ik het terras op. De stenen tegels zijn koud, maar de buitenlucht is warm. Niet zomer warm, maar lente warm: fris met een zachte warme boventoon. Ik zet mijn ontbijt op tafel en geniet. De zon straalt en maakt alles net wat mooier en vrolijker. Het is nog heerlijk stil. En dit is lente in zijn puurste vorm.

In de verte hoor ik binnen kleine voetjes op het parket. De voetjes komen dichterbij en twee slaperige hoofdjes met rode wangetjes, incluis speen en knuffeltjes onder de arm, staan in de deuropening. Ik maak een boterhammetje voor ze en een glaasje sap. Even later hoor ik geschuifel in de keuken en manlief schenkt koffie in zijn lievelingsmok. Zijn bruine haren zijn een warboel en stilletjes met een krant onder zijn arm schuift hij aan de terrastafel. De kindjes eten een boterhammetje, openen de zandbak en bakken zandtaartjes in het stille ochtendgloren. Er zit een liedje in mijn hoofd maar wordt overstemd door de zingende merel hoog in de appelboom. De buurvrouw aan de overkant slaat haar balkondeuren open. Ze hangt haar was aan de waslijn en glimlacht vriendelijk naar ons. Manlief’s witte badjas weerspiegelt de steeds feller wordende zon. Mijn wollen vestje gaat uit, ik leg mijn benen op de stoel en geniet. Dit is lente.

 


 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s