Blog Challenge: Day 26

Wat gaat er super goed momenteel?

Ongeveer anderhalve week geleden liep ik met mijn hoofd tegen een houten balk, in een speeltuin, in Apeldoorn. Dat deed pijn. Veel pijn. Zoveel pijn dat ik een paar seconden mijn ogen dicht hield en dacht: blijf ik staan of ga ik neer?

Nu, anderhalve week later loop ik nog steeds met een lichte hersenschudding. En dat is k u t. Want dat het doet pijn en het belemmert me in mijn doen en laten. Ik mag van alles doen, ik kan alleen niet veel doen, ik moet veel laten en het irriteert me mateloos. Zo kon ik dus ook niet naar een ouderavond geregeld door de creche van Joshua. Ik had me er voor opgegeven om mee te doen met een workshop over communicatie met je kind en het spel met kinderen. Reuze interessant. Ik dook voorheen altijd in boeken, las me suf op websites en bladerde me scheel door de blogs heen. Een spons was ik, ik wilde alles weten over opvoeding en wat het beste bij me past. Nu, twee kinderen later en inmiddels klaar met het krijgen van kinderen, verdiep ik me er niet meer zoveel in. Maar een kleine APK-keuring op het gebied van kennis over opvoeden kan nooit geen kwaad. Een opfris-cursus of dus een workshop lijkt me altijd een goed idee, vooral als deze ook nog eens gratis wordt aangeboden!

Maar niets van dat alles. Mijn ongelukje in de speeltuin gooide roet in het eten. Ik baalde enorm toen ik mijn afzeggingsmail aan het typen was. Halverwege stopte ik en bedacht me: maar ik ben niet alleen en misschien wil Rob ook wel… Rob is een geweldige vader. Een typische: ‘ik doe wat ik kan en zoals het goed voelt’-vader. De ‘natural kind’ dus. De vader die elk kind wil hebben want zulke vaders (over het algemeen) bezitten een soort natuurlijke manier van omgaan met kinderen. Het zijn tevens kinder-magneten. Zet een huilend kind bij Rob op schoot en voila: het kind is stil.

Dat betekent overigens niet dat Rob zich niet interesseert in verschillende opvoedmethoden of wat dan ook. Integendeel. Als je Rob een interessante theorie onder zijn neus hangt, hapt hij toe en wil er meer over weten. Maar pro-actief zoeken, snuffelen aan al die mogelijkheden, afkijken bij anderen…nee, zo is Rob niet. Dus als Josh of Juliette weer eens een nieuwe fase inging zocht ik als een bezetene naar oplossingen om deze fase zo natuurlijk te laten verlopen. Met verve paste ik technieken toe en samen als een sterk team, probeerden we zo de kids door weer zo’n horror-fase heen te slepen. Alleen dat initiatief kwam negen van de tien keer van mij. Had ik verder geen moeite mee, ik vind het immers leuk en heb toch graag de touwtjes in handen :-).

Maar enkele maanden geleden kreeg Juliette het te kwaad. Zo erg zelfs dat ik in één keer mijn ouderlijke gezag kwijt was (niet echt natuurlijk, maar zo voelde dat even). Een hoop gegoogle en gezoek en gelees later kwam ik tot de conclusie dat Juliette hoogsensitief is. Bij verschillende controlelijsten kon ik alles afvinken. Nu ‘label’ ik haar liever niet, maar het leek me verstandig haar toch met wat meer voorzichtigheid en specifieke acties te begeleiden. Ik ben het zelf immers ook, en begon ineens veel te herkennen. Dat gaf ook paniek bij mij. Want het is niet bepaald makkelijk om hoogsensitief te zijn. Integendeel. Waar een ander met gemak doorheen fietst, heeft een hoogsensitief persoon veel meer moeite mee. Eigenlijk zouden deze personen ter wereld moeten komen mèt handleiding.

En nu kom ik tot dat wat super goed gaat (je dacht dat het nooit ging komen).

In die fase dat Juliette het dus te kwaad kreeg had Rob een boek gekocht over hoogsensitiveit bij kinderen. Dat vond ik zo fantastisch. Want hoe zeer we ook een goed team zijn hier thuis, soms vond ik het stiekem wel een beetje lastig om zelf die beslissingen te nemen op het gebied van opvoedtechnieken. Als je namelijk begint met googlen naar een bepaalde fase, bijvoorbeeld ‘niet willen slapen’, wordt er een enorme beerput opengetrokken aan technieken met honderdduizend verschillende meningen over die toe te passen technieken! En soms wil je dan gewoon iemand die zegt: Dit gaan we doen en klaar. En dat is precies wat manlief deed. Hij was het met me eens dat Juliette hoogsensitief was, het paste immers enorm bij hoe Juliette zelf in het leven staat. En hij wilde er meer van weten.

Zo ook met die workshop van de opvang van Joshua. Rob wilde wel gaan in mijn plaats. Hij wilde gaan! En hij kwam helemaal opgeladen thuis! Met aantekeningen, sheets en een hoop technieken die ik niet eens kende! Hij vond het zelfs leuk! En ik vind het ook leuk, meer dan ik wil toegeven. Want nu kan Rob dat roer ook eens overnemen. Nu kan hij ook die touwtjes overnemen, die ik soms veel te strak wil vasthouden. Ik mag het een beetje loslaten en vertrouwen op Rob.

Zo ook vanavond. Juliette had weer een ‘ NEE, dat doe ik NIET’-moment (hallo nieuwe fase). En juist die ‘NEE, dat doe ik NIET’-momenten halen het bloed onder mijn nagels vandaan. Al dat moederlijke geduld schuif ik het liefst aan de kant om die dochter van mij eens stevig toe te spreken. Maar nog niet gedaan want ik weet niet wat het is! Juliette is een pittig ding, ja, maar zo kwaad kijken en zo hard NEE roepen kende ik nog niet van haar. En om eerlijk te zijn, ik had de afgelopen tijd ook geen fut om te gaan zoeken naar wat dit nu weer voor fase kan zijn. Maar daar was Rob. Hij keek naar Juliette toen ze (in het bijzijn van opa en oma, altijd fijn) haar stoel met forse kracht naar achteren schoof, vuur in haar ogen kreeg en de magische woorden uitsprak: Nee, dat doe ik NIET! En Rob zei heel kalm: tja de egocentrische fase. Dan krijg je dit. Vervolgens legde hij de theorie hier achter uit en PING! Ik had het losgelaten! En dat, lieve vrienden, vind ik geweldig.


 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s