Blog Challenge: Day 21

Schrijf een brief aan iemand die je kent

Ik weet echt totaal niet wat ik hiermee moet. Ik kan niet kiezen en heb al tig brieven geschreven en weer gedelete. Want wat moet ik zeggen? En tegen wie? Ik wil best een brief schrijven aan Gwynne omdat ze zo in mijn gelooft en er altijd is voor me. Ook wil ik best aan Rob een brief schrijven hoe gelukkig ik mezelf mag prijzen met hem als man, ik ben namelijk niet de makkelijkste! En mijn kinderen kan ik ook best een brief schrijven omdat zij in mij het allerbeste van mezelf naar boven halen. Mijn ouders kan ik ook wel een brief schrijven. Waarom? Omdat ik me geen lievere ouders kan voorstellen, ik zou voor geen goud willen ruilen en heb zoveel aan hen te danken. En nu ik toch bezig ben, mijn vriendin Heleen omdat ze me in een van de moeilijkste fases in mijn leven altijd heeft opgevangen, mijn vriendin Laura omdat we al ruim 30 jaar (!) vriendinnen zijn en ook al zien we elkaar weinig, het is altijd heerlijk haar te zien en te spreken. En wat dacht je van Els? Elke dag spreken we elkaar ook al zijn we ongeveer 485 kilometer van elkaar verwijderd. Gewoon omdat ik haar mis als ik haar niet spreek. Mijn lieve broer, omdat ik zo zo blij ben dat we zoveel van elkaar zijn gaan houden. Het had heel anders kunnen lopen! Zijn vrouw omdat ze echt een voorbeeld is voor mij, mijn nichtjes omdat ze allebei geweldig zijn en me altijd aan het lachen maken. Lieve schoonfamilie, omdat ik van hen geleerd heb om familie echt te waarderen, om er voor elkaar te zijn. Ik ben zo rijk met jullie. Edward, Danny, Evelien, William, omdat ik met jullie hele leuke tijden heb beleefd. Het contact is er helaas niet meer of nauwelijks, maar ik ben jullie niet vergeten. Nico en Annette omdat ik nog steeds vind dat werken bij Riviera Maison de leukste baan was die ik ooit heb gehad. Ik zou het zo weer doen. Ach en lieve Wolfert en je lieve ouders, wat heb ik veel van jullie geleerd, een deel van mezelf hoort bij jullie, mijn tienertijd werd er zo rijk van. Lieve Nicoll familie, het waren intense tijden en familie blijven we voor altijd. Lieve Meindert, stapelgek dat je was en nog steeds bent, gok ik, maar wat heb jij die HvA-tijd voor mij aangenaam gemaakt en je sleepte me er doorheen, dankbaar ben ik. Och en een briefje aan al die mama- vriendinnen die ik de afgelopen jaren heb leren kennen, wat een voorrecht om met elkaar onze sores en geluk te kunnen delen. Een kattebel aan Tom want waar was je nou? Een memo aan Maickel en Steven omdat ze mee te geven dat management een vak is en alleen people-management de juiste vorm van management is. Een kleine krabbel aan Chantal dat ik niet vergeet en ook niet vergeef. Eén zinnetje aan Veronique: wat bedoelde je nou met die opmerking? Een kladje aan Pauline, want wat een heerlijk mens ben je toch. Een klein briefje aan wat familieleden want waar waren jullie nou toen Joshua werd geboren? En als laatste een kaartje aan mijn neefje Maxwell in Engeland omdat ik nooit en te nimmer zal vergeten hoe fijn we samen een hele middag gespeeld hebben ruim 7 jaar (denk ik?) geleden. Vanaf dat moment wist ik: ik wil ook mama worden.

Een ietwat ander variant van de challenge, maar zo zie je maar. Genoeg briefjes die ik kan schrijven :-). En dan heb ik nog niet eens iedereen gehad….


 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s