Blog Challenge: Day 14

Deel een dagboek-stuk over de lente

Eigenlijk heb ik kort geleden nog een Lente-blog geschreven ‘Lente-klaar’. Maar ik ben de beroerdste niet dus ik kan er nog wel even op voort borduren!

Een dagboek-stuk…Ik probeer op mijn blog altijd een beetje tegen de veilige kant van de grens aan te blijven leunen als ik over mezelf ga schrijven. Ik wil immers niet te veel delen, het moet niet te persoonlijk worden. Maar het moet ook weer niet te afstandelijk worden. Het is mijn eeuwige ‘gevecht’ hier op dit blog. Met dit lente-stuk (wat eigenlijk niets met de lente heeft te maken, al heeft de lente het wel gestart) deel ik mijn wat meer persoonlijke kant, het moet immers een dagboek-stuk zijn!

De afgelopen weken loop ik een beetje zonder hoofd rond. Ik zeg het ook tegen veel mensen om me heen. Mijn sleutels ben ik continu kwijt. Ik kan of mijn huis niet uit of ik moet lopen want mijn fiets staat op slot. Tja. Ik vergeet dingen. Nu ben ik de laatste jaren een kei geworden in dingen onthouden, zelfs de meest onbelangrijke zaken ontgaan me niet meer. Zou ook best raar zijn om als directie-assistent mijn hoofd te verliezen. Nou, het is zover. Thuis (op werk gelukkig niet) ben ik chaotisch. Hoe het komt, Joost mag het weten. Net nog, ik stond bij de avondwinkel bij de kassa….pas kwijt. En niet 1 pas, nee 2 passen. Dus ik weer naar huis fietsen, zoeken, zitten ze nog in mijn sporttas. Daarvoor was ik overigens niet 1 maar 2 fietssleutels kwijt. Zucht. Dat dus. Heel irritant. Misschien maar eens op tijd naar bed.

Dan iets anders. Ik geniet. Van alles. De laatste maanden ben ik nog gelukkiger dan ik al was. Positiever ook, losser. Er zijn een paar redenen voor. Zo heb ik een tijdje geleden coaching gehad, dat heeft heel erg veel opgeleverd. Ik sport weer, heb gigantische zin in onze vakantie naar Italië, ik heb mijn plek gevonden op mijn werk (nu de anderen nog maar goed 🙂 ). En ik schrijf, heel veel. Dagelijks. Mijn uitlaatklep begint zich steeds meer te openen. Alsof een klein stroompje water heel langzaam uitmondt in een rivier, zich laat leiden naar een meer wat zich naar beneden stort in een waterval. Schrijven voelt als ademen. Ik geniet en vind mezelf weer helemaal terug. Dingen waar ik me druk over kon maken, waar ik me jaren en jaren druk om maakte worden minder belangrijk. Oude boosheid laat ik los, het verdwijnt heel langzaam en voorzichtig naar de achtergrond.

Daartegenover staat mijn continue angst dat mijn kinderen iets overkomt. Het is bijna een soort obsessieve angst. En tegelijkertijd of samen met die angst komt een wolk van mythologische proporties vrij vol liefde voor J & J. En die wolk geeft me kracht, iedere dag weer. Ken je dat liedje van Coldplay, Army of One? Zo voelt het. En het is goed. Beangstigend (daar is ‘ie weer) maar ook vol moed. Ik kan het geen plaats geven, nog niet. En misschien moet ik er eens met iemand over praten. Voor nu benoem ik het.

We waren dit weekend bij Rob’s ouders in Klarenbeek. Terwijl ik de bedden in de logeerkamer aan het opmaken was, stuitte ik op een regenlaarsje van Juliette toen zij een jaar of 2 was, Josh’ leeftijd nu. De tijd stond op dat moment even stil. Ik bleef maar naar die laars kijken en heb met mijn hele lijf en energie die momenten teruggehaald en geprobeerd vast te houden van toen zij twee was. Die kostbare momenten, die niet meer terugkomen. Fast forward naar nu. Nu staat er een 5- jarige met al haar wijsheid voor me. En zij past die laarsjes niet meer. Niemand past voorlopig die laarsjes. En ik denk ook niet dat iemand die laarsjes kan vullen. Het zijn Juliette’s laarsjes, die ik onder Joshua’s bedje in de logeerkamer heb gelegd, in de hoop dat ik ze nog eens tegenkom en weer die momenten kan oproepen. Momenten van goud, vereeuwigd in die laarsjes. Een ankertje naar het verleden. Eén van de velen….

Last but not least, herinner je nog die tijd dat je kransen maakte van madeliefjes in het weiland? Vorige week zaten Juliette en ik samen in het zonnetje in het gras en maakte ik een armbandje van madeliefjes voor haar. Ik leerde haar het ook te doen. En zoals ze lekker aan het pielen was met die bloemetjes zag ik even mezelf zitten: van oma’s fiets gestapt, in het gras naast de weg, tussen de weilanden. Een zacht briesje, een felle zon, de geur van boerderijen om je heen. Pielend  aan een kransje van madeliefjes. En toen leerde ik Juliette het alom bekende ‘hij houdt van me, hij houdt niet van me’ met de bloemblaadjes. En hij hield van haar. En ik houd van haar. En van Joshua en van Rob. Daar zijn geen bloemblaadjes voor nodig.

Happy Spring :-).


 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s