Zijn we compleet of….?

Terwijl ik luisterde naar Nina June met For Love  luisterde, keek ik even in de toekomst…zoals die er misschien wel uit zou kunnen zien….

De vraag waar we al weken omheen draaien. De vraag die ik mijzelf dagelijks bewust en onbewust stel: Gaan we voor kindje nummer drie? Komt het er wel, komt het er niet? Willen we die extra toevoeging wel of niet? Zijn twee kindjes voldoende? Wie bepaalt dat? Waarom zou nummer 3 moeten komen? En zo is het niet meer één vraag maar zijn het ineens wel acht vragen.

Als ik kijk naar ons twee prachtige kleintjes hebben we het goed voor mekaar. Het leven is goed voor ons. Om ons heen hebben bijna al onze vrienden 1 of 2 kindjes. Iedereen zit goed in zijn of haar vel en leven. Iedereen, inclusief wij, lijkt het voor mekaar te hebben. Ook weer ieder op zijn of haar eigen manier.

Wij wonen inmiddels in een mooi huis. De kids hebben het goed mekaar en wij ook, allebei een goede baan, het leven lacht ons toe. De kindjes worden snel groter. Het zijn geen baby’s meer. Ze genieten, lachen, begrijpen en praten mee. Hun kamertjes zijn inmiddels ontdaan van ieder baby-spoor. De commodes zijn de deur uit, geen mobile meer boven hun bed. Frozen posters aan de muur maken langzaamaan plaats voor Lego friends. Cars posters worden vervangen door Transformers.

Mijn baby’s zijn geen baby’s meer, ook zijn ze geen peuters meer. Ze komen steeds minder spontaan knuffelen, ze spelen steeds vaker met vriendjes en vriendinnetjes. Papa en mama zijn nodig, dat nog wel, maar die kleine mollige armpjes reiken steeds minder vaak naar ons uit. Langzaam vervaagt een tijdperk. Dat tijdperk vervaagde al langzaam op het moment dat de box de deur uit ging, de wiegjes werden vervangen door ledikantjes en de ledikantjes werden vervangen door kleuterbedjes. De peuterfietsjes zijn verkocht en nu staan er twee stoere fietsen in de voortuin. Geen zijwieltjes, geen zwierige roze sliertjes aan het stuur of een Sesamstraat vlag aan de ‘bagagedrager’. Geen beer die in het mandje mee mag rijden.

Ze kopen inmiddels zelf hun ijsje op het strand terwijl ik meekijk vanuit mijn strandstoel. De rapportbesprekingen op school worden steeds serieuzer en de agenda van onze kleintjes raakt bijna sneller vol dan die van ons.

Het woord Loslaten is nog ver weg, het is nog een vage schim die vanuit de verte opdoemt. Dat deed het al bij het zetten van de eerste stapjes. Die eerste stapjes naar zelfstandigheid.

Nu eten ze netjes hun bordjes leeg. Geen gesteggel meer tijdens het avondeten. Ze hebben de rust om voor het eten een boekje te lezen en het gekke uurtje na het eten beperkt zich tot een gematigde versie van wat het ooit was.

Om kwart over drie, wanneer ik ze uit school heb gehaald, drinken ze thuis een kop thee mee, soms met vriendjes of vriendinnetjes. En terwijl die kleine handjes hun volwassen mok vasthouden en druk kletsen over kindjes van school verdwijn ik langzaam in mijn eigen gedachtewereld. Ik kijk naar ze, neem het in me op en word weemoedig. Mijn moederhart knijpt dan samen, en of ik het nu wil of niet, ik sluip langzaam terug naar de tijd dat ze als kleine kleuters aan tafel zaten, met Frozen bekers vol sap in de hand, knagend aan een Liga koek, kleurboeken voor hun neusje. De tranen dringen dan achter mijn ogen. Die tijd is gevlogen. En ik zie het zo veel bij mijn vriendinnen en vrienden. Allemaal worden de kleintjes groter. Allemaal zijn we uit de luiers. We zijn nu doorgewinterde ouders. Ons maak je niet meer gek. We kennen de klappen van de zweep. Wanneer we een jonge moeder zien, glimlachen we haar bemoedigend toe. Wanneer we een moeder naast een dreinende dreumes op de vloer in de supermarkt zien, leven we stilletjes mee. We zijn daar allemaal geweest.

En zo sta ik op een kruispunt. Welke richting ga ik op? Kies ik voor de rest van mijn leven met twee grote kids waarbij het leven vormt zoals het loopt. Meegroeien met de kids.

Of kies ik voor een laatste keer luiers, speentjes en loopfietsjes?

Het is een trend onder mama’s hier in de buurt. Ik begin weer dikke buiken te zien, roze en blauwe vlaggetjes op de deur, kraamverzorgsters die de wijk in fietsen. We ontvangen weer geboortekaartjes in de brievenbus: broertjes en zusjes die hun nieuwe broertje of zusje verwelkomen, ouders die stellen dat hun gezin ‘nu echt compleet is’.

Ik duw mezelf alweer te vaak richting de Prénatal. En elke keer wanneer ik een rompertje in maatje baby vasthoud, wil ik het niet loslaten. De emoties nemen de overhand.

Is dit wat ik en wat wij als gezin, nu ook willen? Willen wij ook een kleine baby verwelkomen thuis? Wil ik nog een laatste keer die kleine schopjes voelen in mijn buik en moederlijk aaien over mijn buik. Maar ook: wil ik nog een keer als walrus naar mijn werk fietsen? Wil ik nog een keer dat mijn lichaam ineens gemeengoed wordt van vreemden mannen en vrouwen die het maandelijks controleren? Wil ik nog een keer een jaar lang mezelf gek sporten om dat lijf enigszins weer in vorm te krijgen? Dan heb ik het nog niet over de slapeloze nachten, pijnlijke en eindeloze borstvoedingen, het steeds opnieuw zoeken naar een ritme, elke week weer. Weer alle stopcontacten afdekken, alles wat los staat weer boven op de kasten plaatsen…

En dan denk ik terug aan beide momenten dat ik ontdekte dat ik zwanger was. Maar ook aan de momenten dat manlief en ik hadden bedacht dat we het weer wilden proberen om een kindje te krijgen. Al die vragen kwamen niet eens in mij op. De gedachte aan zo’n lief baby’tje was genoeg om te bezwijken. De Zwitsal-luchtjes kropen mijn neus weer in, de gedachten aan uren struinen in babywinkels en dan thuiskomen met 101 hydrofiele doeken omdat ze zo schattig zijn. Het maakte me niet uit.

Voorlopig kijk ik nog even af bij de mama’s in mijn buurt. Voorlopig groei ik nog even mee in het leven zoals het nu is. Het is geen definitieve nee en ook geen overtuigde ja. De deur van het beoogde kamertje blijft nog even op een kier staan.

 

—-

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s