Moederschap, je weet wel

Op veel dagen voelt het alsof ik maar wat doe. Met dat moederschap. Gisteren nog. Op woensdag, mijn vrije dag. De kids zitten overduidelijk weer in een Oei, Ik Groei-fase (welke fase dat is, geen idee, ik ben de tel echt kwijt!). Ik doe maar wat! Kan immens kritiek hebben op andere moeders, (die ik overigens niet hardop uit) maar zelf zou ik ook wel wat (opbouwende-) kritiek kunnen gebruiken. Al zolang ik leef hol ik achter de feiten aan. Te vaak denk ik dat ik het onder controle heb en dat de teugels strak aangetrokken moeten worden thuis. Een weekmenu? Nee joh heb ik niet nodig. Wel dus. Blijkt. Structuur. Ja controle. Maar ook met bijvoorbeeld Juliette. Denk ik dat ze gebaat is bij ‘orde en een strenge opvoeding’, blijkt ze veel te gevoelig te zijn omdat ze hyper sensitief is en werkt het veel beter om dingen altijd goed uit te leggen en te benoemen en haar ook een beetje vrijheid te geven in de keuzes die wil maken. Heel irritant maar heel effectief. Het schoolvoorbeeld van ‘al doende leer je’. En zo zal het ook wel blijven gaan.

Op veel momenten sta je met hun wangetjes in je handen ‘hoor je me wel? luister je wel?’ en op veel meer andere momenten kus je diezelfde wangetjes helemaal plat. Het is zo dubbel allemaal. En zo’n voedingsbron van liefde. Een onuitputtelijke bron.

En ik lees me suf hoor, probeer hier en daar technieken uit. Ben al weken volledig gespannen omdat Juliette zo hyper sensitief is en ik al die potjes heel probeer te houden. Niet nog een hysterische bui pleeeeaaaase. En de ene tip helpt, de ander juist helemaal niet. En hierin schuilt (blijkbaar!) het geheim: advies volgen helpt niet. Leidraden, ja prima. Maar dit is een klassieke Trial-and-Error-situatie. Ieder kind is weer anders.

Het moederschap vind ik echt een avontuur waarbij ik liever elke dag neem zoals die komt. Plannen met kinderen werkt niet, voor mij niet in ieder geval. Ze dwingen ook niet. Niet die van mij in ieder geval. Het zijn ook kleine individuen. Met een eigen wil en een eigen karakter en een eigen smaak. En een stem! Die ook gehoord moet worden. Maar ze hebben ook regels nodig en discipline en soms ook straf. Want ze beginnen net, ze komen net kijken. Maar soms denk ik wel eens: wie denk ik wel niet wie ik ben om ze te vertellen hoe het werkt? Soms moeten ze het ook zelf uitvinden en er zelf achter komen. Het moederschap frustreert me gigantisch en tegelijkertijd is het enorm bevrijdend. Want sinds de komst van de kindjes vind ik mijn leven en mezelf vele malen leuker. Het was al leuk, maar ik was bestemd om moeder te worden van twee kindjes. Hoe moe ik soms ook ben en hoe zeer ik soms wel eens baal dat ik niet gewoon de deur achter me dicht kan trekken, zoals veel vrienden dat (nog) kunnen, dit is wel wat me doet ademen. Het maakt me zo gelukkig. Je kunt het vergelijken met verliefd zijn. Als ik die kleine armpjes om mijn nek voel en hun neusje tegen mijn neus aanvoel, ben ik verliefd. Het is iets krachtigs, dat moederschap. Een oer-gevoel, noem het wat je wil. Voor mij is het mijn aandrijver, mijn leven en plezier. Ik blijf graag thuis voor ze, ik laat graag dingen voor ze en dat is ok. Tuurlijk, ik ga soms wel eens een nachtje weg met Rob en dan zijn ze in goede handen bij opa en oma. Maar we maken er geen sport van. Mijn leven gaat niet voor die van hen. Ik hoef niet een week zonder ze te zijn. Totaal geen behoefte aan. Ze maken me juist blij en ik vind het gezellig. Ze maken mij mij.

Maar ik rommel maar wat aan en houd me niet aan regels. En neem het vooral zo als het komt. Ik moet vaak heel hard lachen om (nog) kinderloze vrienden en kennissen die het allemaal zo heerlijk luchtig nemen, die geen idee hebben wat ze misschien ooit te wachten staat. En ik lach ze niet uit, zeker niet. Sterker nog, zo was ik ook ooit en snap het maar al te goed! Zullen we het toelachen noemen? De meest bizarre voornemens en voorstellen komen voorbij. Een paar uit de (inmiddels) oude doos:

“Mijn kinderen gaan sowieso naar het gymnasium. Dat is zo veel beter voor hun ontwikkeling en kennis”

“Eten om 19.00 uur is geen probleem toch?”

Ze kunnen toch wel een rondje zonder gordel in de auto?”

“Ach, ze slapen wel uit morgen. Neem nog een wijntje.”

“Ga je mee op stap vrijdagavond? Neem toch gewoon een oppas!”

“Ach, als ik later kids heb, blijf ik gewoon alles doen wat ik nu ook doe hoor!”

Maar dat soort dingen kun je helemaal niet zeggen, laat staan weten,  dat je er emotioneel helemaal van ondersteboven bent, je leven nooit meer hetzelfde zal zijn en dat ze ook na hun 18e nog voor veel kopzorgen zullen zorgen. Dingen zullen niet meer ‘gewoon’ en ‘vanzelfsprekend’ zijn. Ja je praat voornamelijk over die kleine draken en je bent op bepaalde momenten super saai, niet te bereiken, vergeetachtig en om tien uur ’s avonds voel je je alsof het drie uur in de nacht is. So what? Ik moet er niet aan denken dit allemaal niet te hebben. En als de kids groot zijn en hun eigen leven gaan leiden, gaan Rob en ik wel los ;-). Nee dat is niet helemaal waar. We worden steeds makkelijker, ook in het negeren van bovenstaande opmerkingen en afkeurende blikken. Je kent ze wel, die blikken: de ‘dat-zou-ik-nou-heel-anders-doen’-blikken. Dus ja, we rommelen samen wat aan en als ik naar Joshua en Juliette kijk zie ik twee heel gelukkige kids met een papa en mama die soms hun eigen tijd claimen en de rest van de tijd keihard werken op allerlei manieren om die twee monsters alles te geven wat hun hartje begeert. Ze zijn maar 1x klein. Die momenten krijg je niet meer terug! Daar maak ik graag tijd voor.

x

Jessica

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s