Slechte momenten, timemanagement en controlfreak

Sommige momenten zijn gewoon niet goed. Gewoon slecht en dat kan aan van alles liggen: je lijf, de kids, werkstress, de zon die buiten schijnt terwijl jij binnen zit. Zoveel verschillende factoren kunnen de oorzaak zijn. Aardstralen? En dat verstoort soms mijn hele basis, alsof mijn eigen as heeft besloten te draaien. Of zo iets. Een oplossing voor zo’n slecht moment heb ik dan niet. Het lijkt soms wel op een paniekaanval maar dan zonder paniek en zonder aanval. Maar zo voelt het soms. Onmacht. Het wil niet lukken. Onrust. Als een slap elastiek probeer ik dan de dingen toch aan te pakken, zo goed als ik kan. Maar ik ben erachter wat nou echt de oplossing is: Stoppen met wat je doet of waar je mee bezig was. Echt alles uit je handen laten vallen. En de aandacht richten op iets leuks.

Zo had ik vorige week zo’n dag. Niks lukte, Joshua had een slechte bui, ik werd helemaal gek. En omdat ik op sommige momenten dan echt bepaalde dingen MOET doen, is dat vreselijke frustrerend. Een hel. Ik kan het niet anders omschrijven en dat is puur de controlfreak in mij die dat veroorzaakt. Het loopt dan niet volgens plan. Het gaat dan niet zoals IK bedacht had. IK kan dan niet datgene wat ik wilde doen van mijn to do-lijstje afstrepen. Horror.

En omdat dit mijn grootste vijand is, die controlfreak, is dat meteen ieders grootste vijand in mijn huis. En het ging niet meer. Het was klaar en er moest iets veranderen. Want als ik de rust zelve wil blijven, juist ga voor ‘simplicity’ en minder prikkels, moet ik ook leren loslaten. (AU, het woord alleen al!)

En dus ben ik die dag, vorige week, naar de speeltuin gegaan. Voor diegenen die mij kennen weten dat de speeltuin niet mijn favoriete hangout is. Ik vind het vreselijk. Vroeger al en nu nog steeds. Maar het was tijd om mijn nieuwe IK te implementeren en dus ook tijd voor Aandacht diversion, mijn nieuwe tactiek tegen die controlfreak. En het was helemaal OK. Een half uurtje buiten, gewoon even met mijn kop in het zonnetje, Joshua die zijn energie kwijt kon, het was precies wat we nodig hadden. En het feit dat ik de dingen niet afkreeg, was geen ramp.

Brengt me meteen op een andere bevrijdende gedachte: weg met de hokjes-geest. Een geest die ik overigens zelf vaak maar al te graag aanhaal: je bent dit of dat, niet beide. Die gedachte heb ik ook maar de deur uit gezet. Ik ben immers een schrijvende, bloggende, fotograferende, directieassisterende, moederende vrouw. Die ook graag lekker eet,  graag sport en het liefst ook een beetje sociaal is. Te vaak denk ik: Okee, op de dagen dat ik op kantoor werk of thuis op kantoortijden mag ik NIETS anders meer doen dan werken. Belachelijk om om acht uur ‘s-avonds nog een mail te lezen of sturen. Dit doe ik overdag toch al? 

Maar laten we eerlijk zijn, waarom niet? Kunnen we niet alles tegelijk zijn zonder overspannen te raken? Dat moet toch kunnen. Als ik mijn werk doe en goed doe en er plezier in heb, waarom zou ik dan niet in de avond nog iets doen voor werk? En als mijn kindje aandacht nodig heeft, net op het moment dat ik thuiswerk, waarom kan ik dat kindje dan geen aandacht geven en mijn werk op een later tijdstip voortzetten? Het mag toch allemaal blenden zodat we er allemaal beter van worden? Doodmoe word ik van die hokjesgeest. En ik laat het los. Want de gedachte dat je baan je maakt wie je bent, klopt niet. Je bepaalt zelf wie je bent. En ik vind het heerlijk om een directieassistent te zijn, maar ik ben ook meer dan dat. En in het kader van mijn ‘simplicity’-project thuis, moet alles juist in balans zijn. Grenzen weg, en je goed voelen. Kantoortijden zijn in zekere zin van belang, maar ook mijn eigen gezondheid en ‘wellbeing’. Het moet in balans zijn. Ik wil me niet begrensd voelen. Er valt hier zeker nog een slag te behalen en momenteel zit ik in een coaching-traject vanuit werk om alles beter in te delen en leer ik dingen over timemanagement en hoe je eigenlijk gewoon fijn in balans achter je bureau zit zonder dat je je gek laat maken door alles wat er moet gebeuren.

En zo kwam ik van slechte momenten bij timemanagement :-). En weet je wat ik me echt afvraag? Ben ik de enige die met dit soort dingen bezig is? Nee toch? En als ik de ene avond wil bloggen dan mag ik toch de andere avond schrijven aan mijn verhaal? Het hoeft toch niet allemaal volgens een bepaald stramien? Zou het een ingeburgerde gedachte zijn of een aangeboren eigenschap? Hoe het ook zij, Elsa zong het in de film Frozen (ja sorry, ik ben een mama, het leven wordt geleid aan de hand van Disney films): Let it go!

En be happy, whatever you are. Voeg ik er zelf aan toe. Genieten van het moois om je heen in deze maatschappij vol afleiding en teveel van alles :-).

collage-2016-02-23 (1)
Klik op de afbeelding voor de bronnen in mijn Pinterest board Beautiful Things!

x

Jessica

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s