Februari thoughts

Niet dat ik een week ziek vergelijk met een week vakantie, maar terugkomen voelt zo’n beetje hetzelfde. Zowel de kids als ik hadden een flinke griep te pakken. Een gewone, ordinaire, alom bekende griep. Zo is de Februari-maand voor ons begonnen.

Zoals je bij terugkomst van een fijn weekje vakantie je koffers moet uitpakken (niet leuk) en weer even moet aarden en ook wel weer stiekem een beetje blij bent om thuis te zijn, zo is het na het ziek zijn ook: alle vieze ziek-zijn kleding moet gewassen worden, omdat je een week in je bed of op de bank hebt gekampeerd voelt je huis nieuw en anders. Voor diegenen met een levenspartner zoals ik, voelt het een beetje alsof ‘ your better half’ het huis heeft overgenomen, in al zijn glorie! Mijn betere helft zorgt er dan vaak voor dat de huiskamer eruit ziet als zijn bachelor-flat. Niet dat hij zo slordig is, maar hij ergert zich aanzienlijk minder aan troep dan ik! En ook al geniet ik stiekem erg van het thuis zijn, ik geniet er dan ook weer erg van die trein naar Leiden te pakken en even de boel aan te pakken op kantoor!

kids

En toch zit daar, tussen die twee waarnemingen een klein zwart gat. Dat zwarte gat noem ik even voor het gemak: het werkende moeder-syndroom met de bijbehorende grote ‘Million dollar’-question: Wil ik werken omdat ik het leuk vind of omdat ik het moet?

Uiteraard kan het ook allebei zijn en antwoord je op beide vragen ‘ja’. Zo eentje ben ik er wel namelijk en het is ook zoveel genuanceerder dan dat natuurlijk. Dat zie ik ook wel. Maar waarom heb ik dan toch dat schuldgevoel op de werkvloer ( hoe gaat het met mijn lieve schatjes, zijn ze niet te moe?) en dat schuldgevoel thuis ( had ik toch niet even wat langer moeten blijven op kantoor vandaag?). Altijd dat eeuwige geschipper. Hartstikke leuk hoor een werkende moeder zijn. Ik heb het geprobeerd om een full-time moeder te zijn, nou dat was ‘m ook niet. Mijn wereld werd zo klein dat ik op een gegeven moment dacht: waar is iedereen gebleven en waarom heb ik nooit iets spannends te melden op feestjes? Uhm….Reality-check! Dat was overigens ook mijn eigen schuld, ik ben immers een geweldig leuke moeder (dat durf ik wel te zeggen 😉 ) maar ook een erg onzekere en dus niet zo’n stoere bakfiets- of Audi-moeder die haar kroost altijd mee op sleeptouw neemt. Nee ik geef het maar meteen toe: er zijn momenten dat ik de kids mee neem en graag zelfs (en ze dan ook soms graag als excuus gebruik: oh, is het al zo laat? Morgen moeten ze weer naar school he?) en er zijn momenten dat ik echt even geen kids om me heen wil hebben, dit noemen we Me-time. Ik koppel die twee dingen gewoon los van elkaar. En dit is geen sneer naar andersoortige moeders nee! Wat voor alle moeders je ook bent, chapeau! Je doet de meest uitdagende job ter wereld!

Terug naar dat zwarte gat. Nu werk ik dus weer en vind het harstikke leuk. Soms. Niet altijd. Omdat ik weet dat ik in bepaalde situaties gewoon niet een tandje hoger kan schakelen omdat er thuis eentje ligt die net zijn tandje doorkrijgt. En dan is de keus welk tandje er voorgaat snel gemaakt. En hiermee beantwoord ik wellicht mijn eigen dilemma: mijn kinderen gaan voor alles. Ik werk, prima, omdat ik het leuk vind en omdat ik het geld goed kan gebruiken. Maar aan het einde van dit rit hoor ik later toch echt liever dat de kids mij een aandachtige moeder vonden dan dat ze constateren dat ik voornamelijk aan het werk was. Daar zit overigens ook weer een zwart gat, noem het het ‘echte super-moeder- carriere-tijgers’- syndroom. Die heb je natuurlijk ook. Die lijken overal wel in uit te blinken. Kan ik vrij kort over zijn: Die ben ik niet. Overduidelijk niet. En volgens mij bestaan ze ook niet, maar dat is wellicht een andere discussie. Ik wil toch graag iedereen in zijn waarde laten.

Ik moet dus maar genoegen nemen met hoe het is. Eeuwig uit balans, vechtend voor die momentjes voor mezelf, de duurzame uurtjes met mijn gezin en de nodige uurtjes op mijn werk. De ‘mijn tijd komt nog wel’-mentaliteit kan ik nog niet omarmen want iets zegt me dat dit al mijn tijd is en blijft. Over tien jaar blader ik door een fotoalbum en schrik ik geheid. Elk jaar dat voorbij gaat was een rijk jaar. Dus ook dit jaar, deze maand, deze week en deze dag en zelfs deze minuut telt mee.

Wat ik nu wil zeggen? Dat ik best heb genoten van een week ziek zijn, ook al voelde ik me hondsberoerd. En soms zelfs net zoveel als een week vakantie. Compleet andere context maar exact hetzelfde gevoel: fijn met de kids zijn, hen verzorgen omdat dat kan, ook al viel ik zelf bijna om. Hun handje vasthouden als de vlammen uit de thermometer sloegen. Maar ook dat ik afgelopen maandag best weer genoot van de Leidense hectiek.

Misschien ben ik wel heel erg in balans en weet ik dat pas wanneer ik met pensioen mag…….

x

Jessica

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s