Die eeuwige dans: de balans-dans

Die eeuwige dans, die we als moeders (en vaders ook!) dag in en dag uit weer doen met onze kids, ons huishouden, onze relatie en ons werk. Die balans-dans. Je zult me er nog vaak over horen en ik heb me er bij neer gelegd, zover dat kan, dat deze weegschaal nooit echt in balans zal zijn. Deze week was het privé versus privé. Of te wel: gaan we leuke dingen doen met z’n allen of besteden we wat meer aandacht aan elkaar. Concreet voorbeeld: familiefeestje of lekker dagje thuis met z’n viertjes. Beide zijn leuk, het ligt er alleen aan wat voor soort week er aan vooraf is gegaan. Een drukke week! Dan merk ik dat zowel manlief als ik de behoefte hebben aan ‘cocoonen‘. En als dat niet kan, merk ik aan mezelf dat ik daar stront- chagrijnig van kan worden!

IMG_7089 IMG_7101 IMG_7103IMG_7134

Dat was ook deze week het geval. Het was een drukke week, voor ons allemaal. Griep hangt in de lucht, iedereen is aan het kwakkelen. Ik merk dat ik dan aan alle kanten de behoefte heb om eruit te gaan, de natuur in met z’n vieren. Frisse lucht ademen, samen zijn. We hoeven dan niet te kletsen of picture perfect te lachen, gewoon uitwaaien doet de truc.

IMG_7114

Ik kan me soms dagen heerlijk afsluiten van de buitenwereld. Dan heb ik geen zin in anderen, behalve mijn man en kids. Dat is weer die andere kant. En het is iets wat ik steeds meer begin te accepteren van mezelf. Hoe minder prikkels er binnen komen na een drukke tijd, hoe beter ik er weer tegen aan kan. Soms komt echt van alles tegelijk: druk op werk, de telefoon staat roodgloeiend, op whatsapp laat niemand je met rust, heel leuk en gezellig, je hebt de hele agenda al vol gepland en dan ineens slaat het toe. Bij mij dan: Waar zit die UIT-knop??

IMG_7104  IMG_7118

En dan is het tijd voor rust. Heerlijk, stille rust. Toegeven aan mijn gemoedstoestand. En dat probeer ik nu ook al mee te geven aan de kids. Het hoeft niet altijd de speeltuin te zijn, insecten zoeken in het bos of schelpen zoeken op het strand of gewoon wandelen in de natuur, het leegt je hoofd.

IMG_7127 IMG_7132

Juliette was dit weekend moe, had een griep onder de leden (en ze is nu ziek, samen met mij en Joshua, oh joy 😦 ) en was super onrustig. Manlief keek me raar aan toen ik midden in de verjaardag van zijn vader zei: ‘we moeten er even uit, naar het bos’. Ook Juliette keek me met tegenzin aan.

Eenmaal in het bos, liet ik haar gaan en liep ze een paar meter voor ons en tien minuten lang deed ze dat, ze zei niets en liep, zocht takjes, steentjes, blaadjes. Na die tien minuten ging ik naast haar wandelen en ze was helemaal opgeladen, kon weer lachen en ze had weer wat energie terug.

Als ik mezelf dan een complimentje mag geven, is het dat ik goed naar haar en mezelf heb geluisterd en er even niks van aantrok wat anderen misschien dachten. Soms moet even die stekker eruit zodat de energie opnieuw verdeeld kan worden. Want er staat weer een nieuwe week voor de deur en dan moeten we ook weer die eeuwige balans-dans doen :-).

Lukt het uitwaaien niet (buiten dan), dan luister ik naar Sunlight.

x

Jessica

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s